Weekly 365-3 Vandaag is een dag met een traan en een lach

Vorige week wist ik al dat deze Weekly over Johan zou gaan. Johan die ik eigenlijk niet echt kende, maar er wel altijd was.

Toen ik tussen de 18 en 22 jaar was, volleybalde ik bij dé grote club in Zwolle. We trainden in een oude school, maar wel met eigen kantine. ‘Opa en Oma’ stonden hier achter de bar en toen de club een nieuwe sponsor kreeg, mocht mijn team abseilen van de Peperbus, de hoge kerktoren van Zwolle. Een mooie, intense tijd met veel herinneringen.

Na onze eigen competitiewedstrijden fietsten we zo snel mogelijk naar de WRZV-hallen om te gaan kijken bij Heren 1 (bij thuiswedstrijden). Dit team speelde toen (en nu) op het hoogste niveau. ‘De hel van Zwolle’ werd het genoemd: De zaal afgeladen vol met publiek, doorzakkende tribunes, met trommelaars en we zongen het Zwolse Volkslied voordat de wedstrijd begon. Johan was hier altijd bij.

Johan is vroeger zelf speler geweest op het hoogste niveau en heeft zelfs in het Nationaal Team gespeeld. Hij sloot zijn spelende carrière af bij de Zwolse club en bleef hier altijd bij betrokken.

Vandaag zaten we niet in de Bep Bakhuis-zaal, maar in de andere zaal van de WRZV. Vandaag was er veel publiek, maar geen Hel van Zwolle. Geen ‘Eye of the Tiger’ tijdens het voorstellen van spelers en geen clubtenue’s. Maar daar ging het ook niet om.

Wél waren er verschillende toppers van toen, en ook van andere tijden. Ze waren aan het warmlopen, inspelen en inslaan. Grote en minder grote namen. (Ik heb geteld en volgens mijn snelle berekening was 1 x Goud Olympische Spelen,  2 x Zilver OS en 1 x brons OS Beachvolleybal aanwezig).

Én toen kwam Johan de zaal binnen. In een rolstoel, maar met rechte rug. Iedereen ging staan en applaudisseerde. Voor hem. Hij schoot vol, tranen over zijn wangen.  De mijne prikten achter mijn ogen. Een heel intens en mooi moment.

Voorafgaand aan de wedstrijd werd er een korte speech gehouden door een van de mensen waar hij mee samen heeft gewerkt. “Een dag, met een traan en lach.” zei hij. En gelachen werd er zeker ook. Mooi was ook: het opnieuw weerzien van bekenden. Oude vrienden, elk een eigen kant op gegaan, trekken als vanzelf weer naar elkaar toe. Dezelfde gezichten van toen.

Afscheid nemen van het leven wanneer je weet dat je einde nabij is. Hoe moeilijk is dat? En hoe krachtig is het dan wanneer je op zo’n mooie manier gedag wil zeggen. Omdat je nog een keer topvolleybal wilt zien. Dat anderen dit voor je regelen en organiseren?

Ik geloof erg in het positief omkeren van dingen die je verdriet doen. Dat dit helend werkt. “Geeft het leven je citroenen, maak er dan limonade van.” Zo gourmetten wij elk jaar op de dag dat onze jongste haar been brak en vieren we dat haar been weer helemaal okay is.

Maar werkt dit ook zo wanneer je weet dat je zult sterven? Limonade valt er niet van te maken. Je kunt het immers niet -te- niet doen. Een wonder is niet mogelijk, het is on-om-keer-baar.  Ik kan het me onvoldoende voorstellen hoe het voelt wanneer je weet dat je leven bijna is volbracht. Maar ik denk wel dat ergens een positieve draai aan geven, zoals deze wedstrijd, je heel goed doet. Dat het voldoening brengt. Een stukje geluk. Liefde. En misschien wel closure.

Manlief gaat komende week nog even langs bij Johan. Hij kende hem zeker wel en het doet hem veel. Het verlies van zijn moeder vorig jaar en een oud-teamgenoot een maand later, ook beiden aan kanker, versterkt dit. Een rot-ziekte is het!

Johan, bedankt voor het mooie initiatief van deze wedstrijd. Bedankt voor wat jij hebt gebracht voor de volleybal an-sich. En ik wens je toe, dat al jouw naasten en geliefden jou nog heel veel mooie, lieve, intense momenten mogen bezorgen in de komende tijd.

Mochten mensen nog willen doneren aan het KWF, voor Johan:

https://acties.kwf.nl/volleybalwedstrijdjohanvdveen

Foto van Johan: ‘ Chris Overkleeft | FotoOverkleeft.nl

En dan toch ook de actielijst, hoe stom deze ook klinkt…

  • 365: contact met fotograaf voor mooie foto van Johan
  • Samen met dochters nieuwe gordijnen voor de nieuwe kamer van de jongste uitgekozen. levertijd 4-5 weken
  • Alle kasten ‘uitgemest’ en opnieuw ingericht. 6 zakken kleding voor de 2e hands winkel.
  • Was gedaan, stofzuigen en nóg een was en nóg een keer stofzuigen en.. eigenlijk elke dag dus
  • Tasje met kleding aan nichtje gegeven en tasje ligt klaar voor buuf
  • Met 100 feestje hadden we ook een bon gekregen van de Vreugdehoeve: gebruikt voor verjaardag van onze jongste met de zussen van manlief en bijbehoren (Zie foto)
  • Met 100 feestje had manlief een hamburger apparaat gekregen: voor de eerste keer gebruikt en broodjes hamburger gegeten tussen de middag (uiteraard wel biologisch!)
  • Met buurvrouw hardgelopen, 5 KM gehaald, Jeuj!!
  • Geen paarden
  • 1 x piano geoefend
  • 1 x samen met manlief op de tuin gewerkt en veel geoogst. Sla en courgette weggegeven. Groenten gesneden en in de vriezer gedaan
  • We waren van plan om voor jeugdland puntje op de i te zetten, maar toch maar verplaatst: We hebben samen met de mannen gezellig in de tuin gezeten met de vuurton aan

En verder nog:

  • Overleg met de voorzitter van jeugdcommissie over de volleybalschool voor komend seizoen
  • 3 brooddozen gepimt met plakplastik (zie foto)
  • Katten opvoeden…
  • Met z’n vieren na het eten naar het strandje, de meisjes zwemmen
  • Met de meiden naar de aardbeien boerderij. Plukken en spelen. (Zie foto)
  • Lekker in de zon gezeten op die ene mooie dag
Op! Was lekker!
Op! Was lekker!
Zelf geplukte aardbeien
Zelf geplukte aardbeien

Gepimpte brooddoos
Gepimpte brooddoos



Dit vind je misschien ook leuk

1 reactie

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.