Mijnleven 2/95

Het is over. Het is klaar. De boot is gepoetst en klaar voor vertrek. Ik weet zeker dat jullie volgend jaar weer heel blij zullen zijn om ons weer terug te zien. In het kader van drukke tijden voor oud en jong en "alles voor de lieve kids" vonden wij het heel erg fijn dat wij er voor jullie konden zijn, echt. Die snotneusjes, hun snoetjes, de vele handjes schudden, de hartkloppingen, de cadeautjes, de kilo's snoep en chocolade, het was het allemaal waard.  En toch wil ik als hoofdpiet melden dat jullie mij hebben uitgeput ik heb zoveel bijgeleerd. De tijd die ik op internet heb gespeurd, de winkels die ik heb bezocht. Het cadeaupapier dat er telkens weer tekort was. Dat cadeaupapier dat tijdens het inpakken bij elke vouw weer kapotging. De cadeautjes die ik telkens weer moest verzamelen en verstoppen. De smoesjes die ik moest verzinnen waarom er niets in de schoentjes zat. De wortels en de suikerklontjes voor Amerigo overweldigend veel dit jaar. Sinterklaas die zijn ring niet kon vinden. De nachten dat ik wakker schrok, angst omdat Sinterklaas met spit, doordat hij eerder deze dagen was uitgegleden over de zonnepanelen op het dak, en ik hopelijk weer niets uit het grote boek vergat.  Vele kinderen zijn blij, en hebben ons erg vermaakt. Onbetaalbare gezichtjes, glinsterende oogjes en de vele knuffels die we kregen met de woorden, "jullie zijn lief." Ik ben moe. Ik ben kapot. Mijn kussen schreeuwt naar mij. Ik kan geen pepernoten meer zien....ik neem ff rust en wiebel in slaap terwijl de stoomboot uit de haven vaart.  Vaarwel lieve kinderen papa's, mama's, opa's en oma's, ooms, tantes familie en vrienden van tot ooit, tot over een jaar!.
Het is over. Het is klaar. De boot is gepoetst en klaar voor vertrek. Ik weet zeker dat jullie volgend jaar weer heel blij zullen zijn om ons weer terug te zien. In het kader van drukke tijden voor oud en jong en “alles voor de lieve kids” vonden wij het heel erg fijn dat wij er voor jullie konden zijn, echt. Die snotneusjes, hun snoetjes, de vele handjes schudden, de hartkloppingen, de cadeautjes, de kilo’s snoep en chocolade, het was het allemaal waard.
En toch wil ik als hoofdpiet melden dat jullie mij hebben uitgeput ik heb zoveel bijgeleerd. De tijd die ik op internet heb gespeurd, de winkels die ik heb bezocht. Het cadeaupapier dat er telkens weer tekort was. Dat cadeaupapier dat tijdens het inpakken bij elke vouw weer kapotging. De cadeautjes die ik telkens weer moest verzamelen en verstoppen. De smoesjes die ik moest verzinnen waarom er niets in de schoentjes zat. De wortels en de suikerklontjes voor Amerigo overweldigend veel dit jaar. Sinterklaas die zijn ring niet kon vinden. De nachten dat ik wakker schrok, angst omdat Sinterklaas met spit, doordat hij eerder deze dagen was uitgegleden over de zonnepanelen op het dak, en ik hopelijk weer niets uit het grote boek vergat.
Vele kinderen zijn blij, en hebben ons erg vermaakt. Onbetaalbare gezichtjes, glinsterende oogjes en de vele knuffels die we kregen met de woorden, “jullie zijn lief.” Ik ben moe. Ik ben kapot. Mijn kussen schreeuwt naar mij. Ik kan geen pepernoten meer zien….ik neem ff rust en wiebel in slaap terwijl de stoomboot uit de haven vaart.
Vaarwel lieve kinderen papa’s, mama’s, opa’s en oma’s, ooms, tantes familie en vrienden van tot ooit, tot over een jaar!.



Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.