Er was eens een vrouw die in een huisje leefde met haar lieve man, met haar vier voortdurend kwetterende maar o zo gezellige kinderen en met zo’n 150 wasknijpers. De vrouw vond het heerlijk om twee dagen in de week even niet aan al die drukke gezelligheid te hoeven denken, maar zich helemaal te richten op iets totaal anders, buitenshuis. Zodra de vrouw die dagen buitenshuis vertoefde, dacht zij niet aan thuis. En als zij thuis was, hoefde zij niet aan de bezigheid buitenshuis te denken. Dat paste namelijk niet tegelijkertijd in haar ietwat chaotische hoofd.

Op een dag hoorde haar lieve man dat hij wat meer tijd buitenshuis zou gaan zijn. Ze wikten en weegden samen om een manier te vinden om binnen- en buitenshuis goed te combineren. Dit werd het plan: op één van de buitendagen van de vrouw zou zij rond het middaguur met de kinderen binnenshuis zijn, daarna zou haar man het van haar overnemen en zij weer naar buiten gaan.

De dag kwam waarop het nieuwe plan voor het eerst zou gaan werken. Die ochtend hielp haar lieve man haar nog: lieve vrouw, denk je er aan dat je vandaag even binnen wordt verwacht? En de vrouw helpt haar kinderen herinneren: vanmiddag komt moeder jullie halen van school!

Zij geloofden haar, vertrouwden haar. Maar moeder was met haar hoofd buitenshuis. Dacht zij helemaal niet aan haar bibberende huilende kindertjes op het verlaten schoolplein? Lieten zij haar koud? En toen zij drie uur later door haar man werd gewezen op haar nalatigheid, deed haar dat dan niets?

Oh jawel! Binnen kwam plotsklaps bínnen! Zij verschoot van kleur, gaf een gil van ontzetting en kreeg onwelriekende oksels. Zij snelde naar huis en knuffelde haar in dekens gewikkelde kleintjes. Zij luisterde berouwvol en tot tranen geroerd naar hun zwakke verwijtende stemmetjes. En ze verzekerde haar kindertjes én haar lieve man dat zij zich in de toekomst zou laten helpen door haar outlookagenda, zodat dit nooit maar dan ook nooit meer zou gebeuren…

Nog dagen lang werd er schande gesproken over deze ontaarde moeder. En de vrouw? Zij uitte haar verdriet en schaamte in weer zeven nieuwe wasknijpers…