Motivatie haal ik uit verschillende dingen. Soms krijg ik het door vrienden, vriendinnen en familie die me wat zinnigs zeggen. Zo nu en dan zie ik iets op televisie dat me ergens toe weet te motiveren. Zelfs het feit dat andere mensen bepaalde kansen misschien niet hebben, zorgt er soms voor dat ik net dat beetje motivatie bij elkaar weet te sprokkelen om enthousiast te gaan werken of hard te studeren. Dit geldt ook voor de motivatie om elke dag een column te schrijven.

Ik schreef het al eerder, mijn publiek is erg belangrijk. Af en toe een beetje bevestiging zorgt ervoor dat ik het doorzet en dat ik nog steeds dit project vol wil houden en op 11 maart 2013 wil beëindigen. Toch haal ik het niet alleen daaruit. Zo kreeg ik op mijn verjaardag een leuk cadeau dat ook weer voor wat extra wilskracht zorgde. Voortaan zijn mijn columns namelijk ook te lezen op www.mariekevanderhorst.com! Geen ingewikkelde links, maar gewoon een eigen domeinnaam, hoe stoer is dat?

Dat gaat me dus weer richting de honderd columns slepen en daarna volgen er hopelijk nog 265, of iets minder, want het is toch wel een behoorlijke uitdaging en ik denk nu al wel te weten dat er nog een dag gefaald zal worden. Maar hé, na falen komt weer slagen en dat zorgt dan weer voor nieuwe motivatie!

Vreselijk van in de horeca werken, is dat ik overal op let. Ik ben zelf absoluut niet de perfecte serveerster of barvrouw, maar ik zie wel snel fouten bij anderen. Ik vind het vervelend als de serveerster het wijnglas niet vastpakt bij het glas of als mijn bierglas niet met het logo naar me toe wordt gezet. Het is een kleine moeite en het zorgt voor zoveel extra plezier. Hoewel, hoeveel mensen interesseert het nou echt iets hoe hun glas geserveerd wordt?

Ik weet het niet, ik heb er ook geen cijfers van, maar ik weet wel dat het me opvalt als een ober wat extra's doet. Een ober die nog even het glas een klein tikje geeft, zodat het recht voor je neus staat, maakt op mij meer indruk dan iemand die het gewoon op tafel smijt. Onnadenkendheid stoort me daarin ook. Bier gaat dood op je blad, dus serveer dat dan ook als eerste uit. Als er een ober bij mijn tafel staat, worden mijn ogen naar dat bierglas getrokken en ik zie langzaam dat schuim steeds iets verder zakken en ik krijg bijna rillingen als dan de woorden komen: "Voor wie was de cola?" Ik weet me nog net in te houden, maar ik wil haast schreeuwen: "EERST HET BIER!" Anderzijds merk ik dat mensen die niet in de horeca werken het vaak niet eens opvalt, dus waar maak ik me druk om?

Stiekem is het ook gewoon een beetje lekker. Ik krijg een wat beter gevoel over mezelf en ik denk dat ik het allemaal toch niet zo heel slecht doe. Bovendien zorgt het opletten ook voor wat positiefs. Het valt me namelijk ook op als iemand in de bediening iets doet waar ik nog niet eerder over na had gedacht. En zo leer ik toch een boel op een avondje uit. Leuk hoor, lekker eten en drinken en gratis cursus als toetje!

Feestjes organiseren doe ik niet vaak, maar ik doe het graag goed. Waar ik eerder al vertelde over de aankleding van mijn feest, is de rest voor mij ook een probleem: ik maak veel te veel plannen. Ik heb mooie kookboeken die helemaal vol leuke hapjes, cakes en taarten staan en ik heb maar één verjaardag met ongeveer veertig gasten. Mijn omgeving weet mijn enthousiasme dan vaak aardig te temperen en het ergste te voorkomen. Dit zorgt er echter niet voor dat ik niet alsnog doordraaf.

In plaats van gewoon muffins te maken uit een pak waar ik alleen maar water bij hoef te gooien, wil ik natuurlijk graag cupcakes maken zonder pak, maar gewoon met basisingrediënten, zoals het hoort. Jammer dat dit voor een boel mensen ook íets meer tijd kost. Ook jammer dat ik maar één muffinhouder heb, waardoor het niet gemakkelijk is om alle mix in één keer te maken, maar ik het gewoon in drie etappes moet doen. Oh en die cakejes mogen dan ook nog 25 minuten afgebakken worden in de oven. Tijdens de tweede ronde bedenk ik dat het ook wel leuk is om chocolate chip cupcakes te bakken. Met een beetje emotie en nog wat dingen die ik in huis heb, moet dat tenslotte lukken. Alles gaat goed en twee uur later heb ik 36 cupcakes. Ik had alleen even niet aan de versiering gedacht, dus daar kan nog rustig een ruim uur bij opgeteld worden. Bedenk dan ook nog even dat ik een chocoladecake heb gemaakt met vier lagen met daartussen chocola, brownies, drie zelfgemaakte pizza's, elf wraps en ruim honderd gehaktballetjes. Tja, misschien een beetje overdreven?

Gelukkig weet ik zelf nog wat ik oorspronkelijk van plan was en dat dit dus allemaal wel meevalt. Ik schrik nu van de lijst van zelfgemaakte dingen en ik weet hoeveel tijd het heeft gekost, maar geef toe: zelfgemaakte hapjes zijn toch ook altijd het leukst?

Heel erg jammer, ik heb het de afgelopen dagen nogal druk gehad en helaas is het niet gelukt een column te schrijven. Mijn 365-dagenproject kost stiekem toch ook wel regelmatig een boel moeite en vandaag is het even niet gelukt. Ik heb het mezelf al vergeven, nu jullie nog.