Ik schrijf elke dag een column van 300 woorden. En dat zijn er in tussen al 111 geworden. Omdat ik het niet leuk vind om elke week alle columns hier up te loaden, heb ik besloten om alleen "the best of..." op www.365dagenproject.nl te plaatsen. Want hoewel ik elke dag een column schrijf, vind ik ze niet allemaal even leuk. Mag ik zelf de regels aanpassen? Ja, dat mag geloof ik. Dus vandaag: "The best of... the kids."

86. Echte liefde
Mama, kijk eens wat ik kan? Mama, mama, mama, kijk eens? Kijk eens mama? Mama? Kijk, ik kan al op mijn tenen staan! En op 1 been! En op 1 been op mijn tenen. Mama, kijk eens? Ik kan al mijn vinger op steken! En mama, mama, kijk eens mama, ik kan ook al met twee vingers in de lucht.

Mama, mama, kijk eens? Die bomen zijn groen. En die ook, en die ook! En die is roze, kijk eens mama, kijk! Die boom is roze en die is heel groot. En kijk eens mama, die boom is groen en heel groot. En die boom is heel klein, kijk maar mama.

Mama, kijks wat ik aan heb mama. Ik heb mijn lievelings trui aan. En mijn lievelingsbroek. En dit is mijn lievelingsbroek van gisteren, maar die is vies geworden in de modder. Kijk eens mama, kijk eens? Ik bedoel deze broek. Kijk maar mama, kijk. Mama? Kijk dan, hier zit een vlek. Dus dat is nu even niet meer mijn lievelingsbroek.

Kijk eens mama, mama, kijk eens? Mama? Ik kan dit autootje door de lucht laten vliegen. En deze ook. Kijk eens mama hoe hoog ze gaan. Kijk eens? Mama, kijk ook eens hier naar? Ik laat dit vliegtuigje ook mee vliegen, met mijn andere hand. Kijk eens mama, zie je dat? En auto en een vliegtuig in de lucht. Dat kan toch eigenlijk niet!

Kijk eens mama, mama, kijk eens? Ik kan een liedje zingen dat ik heb geleerd op school. Maar ik weet de woorden even niet meer. Kijk eens mama, kijk maar. Kijk maar mama, kijk eens? Ik kan ook een cirkeltje tekenen. Zie je wel? En ik kan ook een groen cirkeltje tekenen, en een blauwe. Kijk maar eens mama, kijk maar!

En mama, kijk eens? Kijk maar eens mama, mama, kijk maar. Ik teken jou, met een hartje er naast. Want ik vind jou zo lief. Kijk maar mama, kijk maar eens.

#echteliefde

62. Een (b)engeltje
Een heel klein meisje keek me aan van onder haar roze mutsje. Een heel klein neusje, tien kleine vingertjes, 10 mini teentjes, een klein mondje en twee priemende donkere oogjes. Geboren in 3 uur. Ze had duidelijk zin om de wereld te veroveren. Na een lastige start werd het meisje steeds groter. Op handen gedragen door haar grote broer en haar papa. In de watten gelegd door haar mama. Het kleine meisje heeft mooie bruine haartjes en lange donkere wimpers om haar donkere oogjes. Als het kleine meisje anderhalf jaar is wil ze al zelf bepalen wat ze aan wil.

Niemand weet waarom het kleine meisje elke dag haar sokken uit trekt en deze vervolgens over haar handen draagt. Zelfs aan tafel. Als de mama van het kleine meisje zegt dat dat niet mag wordt het kleine meisje een beetje boos. In haar eigen taal legt ze luid en duidelijk uit wat ze wil, wanneer ze het wil en van wie ze iets wil. Het kleine meisje is niet op haar mondje gevallen, al is ze nog zo klein.

Als ze op visite gaat kijkt het kleine meisje even de kat uit de boom. En precies op het moment dat de overige visite haar prijst om haar 'lieve en rustige karakter' slaat het kleine meisje toe. Ze klimt op de stoelen, of op de bank. En als ze in een hele stoute bui is klimt ze op de vensterbank. Ze rent achter de huisdieren aan, doet hop hop paardje met de gastdame en gaat op zoek naar iets lekkers om te eten. En als ze moe is van al het spelen in dat vreemde huis, dan klimt ze met rode wangen bij haar mama op schoot. Om even bij te komen.

Op de fiets heeft het kleine meisje overal oog voor. Ze kijkt naar de eendjes, de bomen en de wolken. Ze wijst aan wat ze ziet en verzint er zelf hele verhaaltjes bij.

En aan het einde van de dag? Dan is het kleine meisje moe. Dan wil ze graag een verhaaltje horen, uit een zelf gekozen boekje, en doet ze zelf het licht uit. Het kleine meisje is een bengeltje, en een engeltje. Mijn druifje. Mijn aapie. Mijn alles.

99. Puur geluk
"Mama, mogen we met de kussens spelen?"

"Ja Vin, is goed."

"Kom Lyla! We gaan lekker kruipen en klimmen!"

Met een hoop gepuf en gesteun worden alle kussens van de bank en de stoel naar het midden van de kamer versleept. Twee rode koppies van inspanning. Er wordt druk gewerkt.

"Lyla, jij was de baby. Goed? Dan moet je zeggen 'Whe whe' en dan vraag ik jou wat er aan de hand is."

"Whe, whe!!"

"Wat is er baby? Wil je graag een hapje eten? Hier, hier is zogenaamd een stukje kaas. Is dat beter baby?"

"Whe, whe!!"

"Wil je dan wat drinken baby? Ranja? Hier is je tuitbeker. Zogenaamd. Kijk!"

"Nu ben ik de baby, en dan ben jij de moeder Lyla. Goed? Lylaatje, goed? Whe, whe!"

"Pha, tata, dedde ta mama baba dlinkelie?""

"Ja, de baby wil dlinkelie! Slok, slok, slok."

"Lyla? Leg die kussens eens op mij. Dan ben ik een boterham. Doe je dat? Kijk mama, ik ben een boterham!"

"Dlie, tatadlauw, klikkla pla dida. O,nee!!"

"Okay, Lyla, jij bent nu een boterham. Ik ga je opeten boterham. Lekker, hmmm."

"Lalala, ha dlada?"

"En nu zijn we twee vogeltjes Lyla. In een nestje. Ik ben de jongensbabyvogel en jij de meisjesbabyvogel. Kom maar!"

Het blijft opvallend stil hierna. Ik neem polshoogte en vind een jongensbabyvogel en een meisjesbabyvogel diep in slaap in een nestje van kussens.

#puurgeluk

24. Is er een tolk in de zaal?
Een heel klein meisje keek me aan van onder haar roze mutsje. Een heel klein neusje, tien kleine vingertjes, 10 mini teentjes, een klein mondje en twee priemende donkere oogjes. Geboren in 3 uur. Ze had duidelijk zin om de wereld te veroveren. Na een lastige start werd het meisje steeds groter. Op handen gedragen door haar grote broer en haar papa. In de watten gelegd door haar mama. Het kleine meisje heeft mooie bruine haartjes en lange donkere wimpers om haar donkere oogjes. Als het kleine meisje anderhalf jaar is wil ze al zelf bepalen wat ze aan wil.

Niemand weet waarom het kleine meisje elke dag haar sokken uit trekt en deze vervolgens over haar handen draagt. Zelfs aan tafel. Als de mama van het kleine meisje zegt dat dat niet mag wordt het kleine meisje een beetje boos. In haar eigen taal legt ze luid en duidelijk uit wat ze wil, wanneer ze het wil en van wie ze iets wil. Het kleine meisje is niet op haar mondje gevallen, al is ze nog zo klein.

Als ze op visite gaat kijkt het kleine meisje even de kat uit de boom. En precies op het moment dat de overige visite haar prijst om haar 'lieve en rustige karakter' slaat het kleine meisje toe. Ze klimt op de stoelen, of op de bank. En als ze in een hele stoute bui is klimt ze op de vensterbank. Ze rent achter de huisdieren aan, doet hop hop paardje met de gastdame en gaat op zoek naar iets lekkers om te eten. En als ze moe is van al het spelen in dat vreemde huis, dan klimt ze met rode wangen bij haar mama op schoot. Om even bij te komen.

Op de fiets heeft het kleine meisje overal oog voor. Ze kijkt naar de eendjes, de bomen en de wolken. Ze wijst aan wat ze ziet en verzint er zelf hele verhaaltjes bij.

En aan het einde van de dag? Dan is het kleine meisje moe. Dan wil ze graag een verhaaltje horen, uit een zelf gekozen boekje, en doet ze zelf het licht uit. Het kleine meisje is een bengeltje, en een engeltje. Mijn druifje. Mijn aapie. Mijn alles.

97. In-vliegende-vaart-dag
"Shit!" Ik schiet omhoog en grijp naar mijn telefoon. Hij is uit. Fijn. Lang leve de smartphones, die het niet eens overleven als ze een nachtje niet aan de oplader liggen. Naast mijn telefoon staat mijn wekker, maar ik heb mijn lenzen niet in dus ik zie niet direkt dat het al ruim over zevenen is. Jalèle is allang naar zijn werk, want die heeft ochtenddienst en moest dus om zes uur weg. En nu ben ik weer in slaap gevallen. "Shit, shit, shit," mompel ik. Naast me doet Vinnie een oog open. "Wat is er mama?" vraagt hij. Vaak sluipt hij bij me in bed zodra hij hoort dat zijn vader er uit gaat.

"We zijn te laat Vin! Kom, snel uit bed!" Terwijl ik uit bed ren kijkt mijn ventje aandachtig op de wekker. "Is het dan al 11 uur mama? Want dan zijn we echt te laat. Toch?" "Schiet op Vin," is het enige wat ik in de haast nog kan zeggen. Ik kan namelijk niet zo goed tegen haast en word er gestresst van. Meestal kan ik dan niet meer normaal nadenken en ga ik alsmaar harder praten. Totdat ik ga schreeuwen en beide kinderen hun oren afsluiten voor mijn getier. Ik haat dat van mezelf, maar kan er tot nu toe weinig aan veranderen. Ja, vroeg op staan, dat helpt. Genoeg tijd hebben voor alles, zodat ik normaal kan nadenken en de kids één voor één kan aankleden, inplaats van allebei tegelijk. Als die stomme telefoon niet aldoor zou uitvallen. Grrr....

"Kom Ly, uit bed. Vinnie, doe jij je kleren aan? Laat het douchen maar zitten. Dat doen we vanavond wel. En Ly? Kom met je handen uit de WCpot, dat echt goor! Vin! Ly! Luisteren allebei. Alstjeblieft. F*ck, waar is mijn andere schoen? Lyla, heb je mama's schoen gezien? Onder de kast? Heb je hem onder de kast gegooid? Dat mag niet! Niet nu, als mama zich verslapen heeft. Kom, eet je brood! Eet nou je brooo-ooood!!! Snel, jas aan. Schoenen aan. Vin, je drinken! Je hebt nog niets gedronken! Jongens, kom nouuu-ouuuu, please!"

En terwijl ik ruzie maak met Lyla's rits kijkt Vinnie me aan. "Mama?" vraagt hij, "waarom zei je gisteren dat ik vrij was als ik nu wel naar school moet. Ik had toch vrij?" "Nee Vin, kom, niet zoveel praten. Het is vandaag...... Hemelvaartsdag...."

47. Achter het behang er mee
Soms heb ik van die dagen dat ik mijn kinderen wel 38 keer achter het behang wil plakken. Ze zitten elkaar dan continu in de haren, smijten overal mee wat los zit en klimmen op de banken, stoelen en tafels. Op zulke dagen denk ik dat of ik Chinees praat, of zij alleen Chinees verstaan. Dat moet wel, het kan niet anders.

Vandaag was zo'n dag. Het begon vanochtend best goed, tot ik onder de douche ging. Hoewel de kids de speelgoedkist op Vinnie's kamer hadden ontdekt, en er dus ongeveer 80 verschillende autootjes lagen, 10 popjes, dinosaurussen, schepjes, ballen en nog veel meer, moesten ze persé dat wat de ander net had gepakt. ALDOOR. En dan probeer je dus te douchen, terwijl er continu een strijd gaande is een kamer verder op. Dan stormt de ene de badkamer boos in en uit, en dan de ander. En dan weer de een, en dan weer de ander. En ondertussen bevries ik onder de douche, omdat NIEMAND de deur dicht doet achter zijn gat.

Ik probeer ze weer vrede te laten sluiten door samen te bedenken welk speelgoed mee mag naar de tuin en welke we weer in de kist kieperen. Het helpt. Heel even denken ze samen hard na over tuinproof speelgoed. Vinnie legt zelfs aan Lylaatje uit waarom een stoffen bal niet zo heel geschikt is en stelt voor om het emmertje met schepje te kiezen. Lylaatje is het er mee eens, en we kunnen in alle rust naar beneden. O, nee, was het maar zo simpel. Want zowel Vinnie als Lyla willen ALS EERST van de trap af. En dat kan dus niet, helaas. Als ik dan maar als eerst ga is het natuurlijk helemaal heibel, want 'dat is niet eerlijk!' volgens Vinnie. "Neeheeee," is Lylaatje het daar dan wel weer mee eens.

De rest van de dag blijft zo ellendig. ALLEBEI willen ze in het karretje bij de Praxis, wat natuurlijk niet past. En ALLEBEI willen ze er niet meer in als ik Lylaatje er in heb geparkeerd. Brullen, huilen, janken.... Ik word er soms zo moe van. Hoewel we twee fietsen hebben moeten ze perse allebei op de kleinste. En allebei willen ze precies de emmer die de ander net had.

Als ik ze vraag om me te helpen dan wordt het alleen maar erger, want ze willen allebei NAAST MAMA zitten. Dus ik prop me tussen twee losgeslagen kleuters om te zorgen dat we met z'n drieeen in de tuinstoel passen, ik in het midden. Pas als we met z'n drieeen de aarbeien gaan planten en de tomaat en de zonnebloemen gaat het weer en beetje goed. Totdat ze allebei hetzelfde onkruidje uit de tuin willen trekken. Lyla slaat Vinnie met een lepel, Vinnie duwt Lyla de heg in. En ik? Ik word niet goed. HOU OP ALLEBEI!!!

Aan tafel wil Lylaatje niet eten. Tenminst, niet wat ik wil dat ze eet. Ze wil alleen maar kroepoek en verder niets. Ze gooit haar drinken op de grond en schuift haar bord bijna aan de andere kant de tafel af. HELP! WAAR IS HIER DE NOODUITGANG! In bad gooien ze water in elkaars gezicht en kiepert Lyla een beker over mijn hoofd leeg. En Vinnie maar lachen. Wat een pret. Not.

Ik bedenk me op zulke dagen maar dat we morgen weer een dag hebben. Het kan niet elke dag feest zijn. Maar morgen graag wel, goed kids?

Benieuwd naar al mijn columns? Ze zijn te vinden op mijn website www.mamakimm.wordpress.com. Tot de volgende "best of..."!

111 columns, 33300 words down, 76200 to go...

In week 8 ben ik aangekomen bij column nr. 50! Je zou zeggen dat het minder moeite kost om een foto te maken (zoals bij mijn vorige, helaas gesneuvelde, project met als onderwerp roze) maar niets is minder waar. Voor mij is het juist makkelijker om een stukkie tekst te typen. Heerlijk! In week 8 kwamen weer allemaal verschillende onderwerpen aan bod. Zo gaat het over mijn grote kleine zoon, studentenliefde en mijn favo programma op de tv. Kortom, weer genoeg te lezen dus in deze marathonweek! De foto bij deze week hoort bij colum nr. 54 over moedertje spelen.

Een overzicht van week 8:

50.Thee zonder koekje

Het heeft even geduurd, maar mijn kindjes zijn nu zo groot dat ze snappen dan snoep lekker is en dat het in de apothekerskast ligt. Ze snappen ook dat koekjes lekker zijn en dat deze in de koektrommel zitten. Eerder kon ik rustig iets uit de kast of uit de trommel pakken zonder dat een van de twee het opmerkte, maar die tijd is helaas echt voorbij.

Vier oortjes staan zo afgesteld dat een geluidje wat gemaakt wordt door het openen van de kast of de trommel onmiddelijk wordt opgemerkt en herkend. Laatst keken druif 1 en druif 2 tv en haalde ik heel zachtjes een koekje voor mezelf uit de koektrommel voor bij de thee. Ik had het nog niet in mijn mond of Lyla kwam polshoogte nemen. "Zeg mama, wat eet jij?" riep Vinnie vanuit...

51. Dat ene ding, weet je wel?
Het heeft even geduurd, maar mijn kindjes zijn nu zo groot dat ze snappen dan snoep lekker is en dat het in de apothekerskast ligt. Ze snappen ook dat koekjes lekker zijn en dat deze in de koektrommel zitten. Eerder kon ik rustig iets uit de kast of uit de trommel pakken zonder dat een van de twee het opmerkte, maar die tijd is helaas echt voorbij.

Vier oortjes staan zo afgesteld dat een geluidje wat gemaakt wordt door het openen van de kast of de trommel onmiddelijk wordt opgemerkt en herkend. Laatst keken druif 1 en druif 2 tv en haalde ik heel zachtjes een koekje voor mezelf uit de koektrommel voor bij de thee. Ik had het nog niet in mijn mond of Lyla kwam polshoogte nemen. "Zeg mama, wat eet jij?" riep Vinnie vanuit...

52. Dit was dit was het nieuws
Ik was ontzettend blij toen ik hoorde dat op zaterdagavond "Dit was het nieuws" weer op tv kwam. Terwijl ik deze column type staan de mannen van dit was het nieuws ook op de achtergrond op. Er zitten nu twee manlijke gasten bij, en dat vind ik altijd leuker dan als er vrouwen aanschuiven. Op de een of andere manier heb ik altijd het idee dat vrouwen zo zenuwachtig worden dat ze grappig moeten zijn, dat het helemaal niet meer grappig is. Ik denk dat vrouwen het allemaal te serieus nemen met de mannen van dit was het nieuws, en dat het daar mis gaat.

Maar nu zitten er dus twee mannen bij. Een van hen is Belg. Hij zit in het team van Thomas Acda. En ik houd van Belgen. Geen idee waarom, maar zodra ik dat zacht aardige taaltje hoor ben ik al om. Ik heb een voorliefde voor onze Belgische voetballer bij FC en denk ook eigenlijk dat ik familie ben van de familie Pfaff. Dat Belgische klinkt toch een stuk aardiger dan dat norse Groningse geknauw van ons hier in het hoge Noorden...

53. Een marathonweek komt ten einde
Een andere keer misschien
dan blijf ik wel even staan
en kunnen dan misschien als het echt moet,
wat over koetjes, kindren en de mannen praten,
nou dag tot ziens, adieu het gaat je goed.

En zo gingen de afgelopen week aan ons voorbij. We renden, holden, haasten en doken ons door de week. Zo weinig tijd en zo veel te doen. Het dieptepunt was dat ik op zaterdagavond om half 10 nog de verjaardagsboodschappen voor Vinnie´s verjaardag stond te doen. Wat een week! En daarom mensen, nu vroeg op bed.

Nou dag tot ziens, adieu het gaat het goed. Tot morgen...

54. Moedertje spelen
Vandaag is mijn grote zoon 4 jaar geworden. Ik kan het bijna niet geloven, maar het is echt zo. Hij is al erg groot, die zoon van mij. En zo slim. In ieder geval, dat vind ik. Maar ja, ik ben ook zijn moeder, dus dat is logisch. "Mama, "vroeg hij vandaag, "hoe zag ik er uit als baby?" Ik moet even zoeken, maar als ik zijn babyalbum tevoorschijn tover begint hij te juichen.

"Kijk Vin," zeg ik, "dit is een van de eerste foto's die we van jou hebben gemaakt." Een lang, dun mannetje staart me ernstig aan vanaf de foto. Een slangetje in zijn neus, een spalk met infuus om zijn armpje. Ik krijg het even te kwaad. Allemaal toeters en bellen aan mijn kleine baby omdat hij 6 weken te vroeg geboren was. Bedenk met dat hij nu al piept als we een pleistertje er af trekken.

Het is een sterk ventje, dat me daar vanaf de foto aan kijkt. De intense blik, die hij daar laat zien, zo'n 3 uur nadat hij was geboren, is hij nooit verloren. Nog steeds kijkt hij mensen soms zo nieuwsgierig aan dat ze er verlegen van...

55. De club van slechte huisvrouwen
Ik hou niet zo van clubjes. Ben beide keren niet naar zwangerschapsgym geweest en ik doe ook in het dagelijks leven niet aan enige vorm van clubjes. Alhoewel? Er is een club waar ik al jaren lid van ben. De club van slechte huisvrouwen.

Ik kan stront jaloers zijn op mensen die "lekker het huis aan de kant maken" in 1 ochtend. Ik kan dat niet. Ik heb er niets mee en alles duurt lang. Als ik een dag met de kids thuis ben is het vaak nog een grotere bende dan als ik full-time aan het werk ben. De bende ligt dan ook niet persé aan de kinderen, maar daar ben ik zelf vaak schuldig aan. Ik doe echt wel mijn best hoor. Ik doe de was, doe boodschappen, kook, maar alles kost zoveel tijd. Bij mij in elk geval. Al zou ik willen, dan zou ik het gewoon niet voor elkaar krijgen om elke dag een doekje over de meubels te halen. Of om elke dag te stofzuigen.

Ik heb mezelf dus maar een aantal hoofdtaken gegeven. Zonder overleg met de rest van het gezin trouwens hoor. Maar de andere dingen gebeuren ook, dus die zal iemand anders wel doen in dit huis. Wat ik doe? Ik doe...

56. Mannen...
Gisteren fietst ik rond een uur of negen 's avonds richting het centrum. Dat gebeurt niet zo vaak, maar ik moest even een omafiets afleveren. En het was letterlijk een omafiets, want hij behoort toe aan mijn moeder. Mijn moeder haar fiets is roze, met bloemetjes. Niet echt een omafiets om te zien, maar wel een hele mooie.

Ik fietste achter een groep studenten aan. Ze fietsten twee aan twee, en omdat het een hele grote groep was besloot ik er maar achter te blijven hangen. De laatste twee studenten, die dus pal voor me fietsten, waren en jongen en een meisje. Zij, al iets volwassener dan haar leeftijd deed voorkomen, en hij, nog iets minder volwassen dat zijn leeftijd deed voorkomen. Typische studenten dus. Ze deed erg haar best om zijn aandacht te behouden. Vroeg hem allerlei technische dingen over fietsen en auto's. Niet omdat ze daar nou zo in geïnteresseerd was denk ik, maar vooral omdat ze geïnteresseerd was in....

De volledige columns bevatten gemiddeld 300 woorden en zijn dagelijks te lezen op mijn weblog www.mamakimm.wordpress.com. Je kunt je via die site ook abonneren op mijn columns, zodat je ze elke dag in je mailbox ontvangt.

Tot volgende week!

Wow! Ik ben trots op mezelf. Ondanks dat ik een zeer drukke week achter de rug heb, heb ik maar mooi elke dag een column geschreven. Ik heb elk dag wel een keertje gedacht aan die ene dag die ik dankzij de 366 dagen dit haar, achter de hand heb al "vrije dag" maar elke avond vond ik het toch zonde om deze dag in te zetten en geen column te maken. Ik heb naast mijn dagelijkse column op mijn eigen weblog steeds meer werk op schrijfgebied en ik merk ik makkelijker begin te schrijven. Ik heb nu vaker een beeld van waar het heen moet gaan voor ik begin, en ik denk dat ik mezelf daar echt in train dankzij mijn column. Het leukste wat er gebeurde was dat iemand die ik niet zo heel goed ken me deze week naar mijn columns vroeg. Ze had de link naar de weblog gezien op de site van mijn winkel en was uit interesse een deel van de columns gaan lezen. Hoe leuk! Daar doe ik het voor, en misschien zorgde dat er ook wel voor dat ik ook week 7 weer heb vol geschreven. De foto van deze week hoort bij column nummer 46 over mijn zomertijdjetlag. En ach, als de zon schijnt, dan is alles beter. Dus ook een zomertijdjetlag! 

Een overzicht van week 7:

43. The Dutchies
Ik heb zojuist een hilarische weblog gelezen van een Amerikaan over ons Nederlanders. Zo herkenbaar, zo grappig. Hoewel we onszelf heel erg normaal vinden, zijn we toch een eigenaardig volkje! En dat zette me aan het denken, want zelfs als Nederlandse met een Indische achtergrond verbaas ik me regelmatig over "echte Nederlandse dingen".

Bijvoorbeeld dat iedereen maar van alles tegen elkaar zegt. Dat je kiplekker op kantoor komt en een van je collega's zegt: "Jemig, wat zie jij er moe uit!" Wat moet je daar nou op zeggen? Meestal probeer ik dan een excuus te vinden voor waarom ik er zo moe uit zie, en dan sta ik me dus te verdedigen, tegenover een collega, dat ik er moe uit zie terwijl ik mezelf kiplekker voel. "Nou euhm, misschien heb ik een griepje onder de leden?" hoor ik mezelf dan wijfelend zeggen. "Of euhm, de kids waren wel veel wakker de laatste nachten." Ik blijf het een bizar fenomeen vinden, dat mensen dat doen. Zeg dan gewoon niets!

44. Zaterdagavondnostalgie
Vroeger hadden we programma´s als "De mini playbackshow". God o god, wat vonden we het knap dat die kids zo goed konden playbacken. De kids van tegenwoordig zullen zich helemaal rot lachen om deze show. Playbacken? Wel nee! De kids van tegenwoordig kunnen ECHT zingen. En hoe? De finale van "The Voice Kids" is qua niveau te meten aan de finale van "The voice grote mensen" en daarmee is het play-back tijdperk tot een lachertje verheven.

Vroeger gingen kinderprogramma's over kinderdingen. Telekids was bijvoorbeeld grote favoriet bij ons thuis. Nu heb je natuurlijk ook wel de kids top 20, maar het echte kinderprogrammagevoel bestaat niet meer. Vroeger mochten wij opblijven op zaterdagavond en hoefden we pas om 21.00 uur op bed. We keken bijvoorbeeld een programma met Peter Jan Rens die wensen vervulden voor kinderen. Ik weet niet eens meer precies hoe het heet maar volgens mij heette het iets als "Geef nooit op". Ik wilde ook graag mijn wens insturen want ik wilde heel graag paardrijles van Jos Lansink. De dag dat ik de brief....

45. Waar zijn de spullen?
Soms kom ik ergens waar men een heel strak interieur heeft. Zo'n interieur waar alles precies matched en dat symmetrisch is. Waar dus aan de ene kant van de vensterbank een bloempot met plant staat, en aan de andere kant van de vensterbank ook. En waar aan de ene kant van het dressoir een hoge zilveren kaarsenstandaard staan en aan de andere kant van het dressoir ook.

Ik heb daar niet zoveel mee. Ik vind ook dat je woonaccessoires altijd in oneven aantal moet hebben. Net als bloemen, zeg maar. Of dat je een grotere en een kleinere variant moet hebben. Maar dat heb ik eigenlijk met alles. Zo heb ik drie gaatjes in mijn oren, eentje aan de ene kant en twee aan de anderen kant, en zijn ook mijn tatoeages niet gelijkmatig verdeeld over mijn lijf. Geen idee waar het vandaan komt, mijn drang naar asymmetrie, maar het zit bij mij in alles. Geen wonder dus dat ik me verbaas over symmetrische interieurs.

Maar vaak is het niet de symmetrie die me het meeste doet verbazen, maar het gebrek aan spullen. In strakke interieurs zie je geen spullen. Wat voor spullen?

46. Zomertijdjetlag
Volgens mij heb ik een jetlag. Van de verschuiving van wintertijd naar zomertijd. Zou dat kunnen? Ik heb het opgezocht en het is een feit dat men meer last heeft van een jetlag als men zich naar het oosten verplaatst, dan als men zich naar het westen verplaatst. Dat heeft alles te maken met het winnen of verliezen van tijd. Ik heb met helemaal niet verplaatst, maar ik heb me volgens mijn gevoel naar het Oosten verplaatst, en ben dus tijd kwijtgeraakt.

De symptomen van een jetlag zijn desoriëntatie, slaperigheid, dehydratatie en verstoring van de eetlust. Ik heb alles. Maar is het niet een beetje gek om een jetlag te hebben zonder in het vliegtuig te zijn gestapt?

Als ik op zoek ga naar de verklaring van mijn zogenaamde jetlag lees ik dat het heel goed mogelijk is dat ik last heb van het verschuiven van de tijd. Dit heeft ook echt een term, namelijk clocklag. Sommige mensen hebben last van een clocklag bij het verschuiven van winter naar zomertijd. Dat heb ik!

47. Achter het behang ermee!
Soms heb ik van die dagen dat ik mijn kinderen wel 38 keer achter het behang wil plakken. Ze zitten elkaar dan continu in de haren, smijten overal mee wat los zit en klimmen op de banken, stoelen en tafels. Op zulke dagen denk ik dat of ik Chinees praat, of zij alleen Chinees verstaan. Dat moet wel, het kan niet anders.

Vandaag was zo'n dag. Het begon vanochtend best goed, tot ik onder de douche ging. Hoewel de kids de speelgoedkist op Vinnie's kamer hadden ontdekt, en er dus ongeveer 80 verschillende autootjes lagen, 10 popjes, dinosaurussen, schepjes, ballen en nog veel meer, moesten ze persé dat wat de ander net had gepakt. ALDOOR. En dan probeer je dus te douchen, terwijl er continu een strijd gaande is een kamer verder op. Dan stormt de ene de badkamer boos in en uit, en dan de ander. En dan weer de een, en dan weer de ander. En ondertussen bevries ik onder de douche, omdat NIEMAND de deur dicht doet achter zijn gat.

Ik probeer ze weer vrede te laten sluiten door samen te bedenken welk speelgoed mee mag naar de tuin en welke we weer in de kist kieperen. Het helpt. Heel even denken ze samen hard na over tuinproof speelgoed.

48. De dag die rokjesdag had kunnen zijn
Morgen is de dag dat het rokjesdag had kunnen zijn. Had kunnen zijn inderdaad, als het niet eerder deze maand volledig was verpest door de commercie.

Het wordt morgen warm, als ik het weerbericht mag geloven. En dat is een van de, zo niet de beste, indicator voor rokjesdag. Dat op de zogenaamde rokjesdag 2012 de kreet "te koud voor blote benen? Koop 2 maillots voor de prijs van 1!" voorbij kwam zegt al genoeg. Het was veel te koud, toen. Maar morgen niet. Morgen wordt het heerlijk, en dus mogen de benen voor het eerst dit laat bloot naar buiten! Zonder dat het nog rokjesdag kan zijn, want dat kan maar een keer per jaar. Janmer.

49. Voor het laatst naar de crèche
Ik ben bezig met het maken van een traktatie voor Vinnie en ineens heb ik door dat hij morgen voor het laatst is! Mijn mannetje is zo groot geworden dat hij morgen zijn allerlaatste dag op de creche heeft. Vanaf volgende week gaat hij elke dag naar school! Ik had het niet zo door, maar daarom komt de klap denk ik dubbel zo hard aan.

Ik weet nog heel goed dat hij voor het eerst naar de creche ging. Hij was 17 weken oud en ging op de creche bij juf Annet. Juf Annet is de mama van Desireé, dus een goede bekende, en dat was wel erg fijn. Ik liet mijn ventje met een gerust hart achter. Hij vond het er prachtig en vermaakte zich prima met alle andere kindjes.

Dat was wel even anders toen we verhuisden naar Beijum, en hij op de Rode Pimpernel ging. Brullen! Elke dag! En dat was voor ons een teken dat het niet goed zat. Ik had er zelf ook niets mee eigenlijk, met die Rode Pimpernel. Hoewel de juffies best aardig waren vond ik er iets aan. Het paste niet bij ons.

Gelukkig konden we drie maanden later overstappen naar de regenbooggroep van Hamertje Tik. Wat een verschil, wat een verademing!

Benieuwd naar de volledige columns? Die zijn te vinden op mijn weblog www.mamakimm.wordpress.com. De columns bevatten gemiddeld zo'n 300 woorden, wat voor 109500 woorden in een jaar zorgt. 

En zo belande ik zomaar ineens in week zes. Ik heb al zes hele weken elke dag een column van gemiddeld 300 woorden geschreven en daarom ben ik best trots op mezelf. Als het leven even in de soep loopt, zoals mijn leven op dit moment, dan is het belangrijk dat je af en toe iets vindt waar je trots op bent. Zes weken een column schrijven is een van die dingen. Deze week ging wederom met pieken en dalen, al waren die pieken opf schrijfgebied hoger dan de dalen. Fijn! Ik deed deze week trouwens een toets voor een nieuwe baan en toen moest ik een typetoets doen. Daaruit bleek dat ik, met een score van 99,3% correcte tekst, 287 slagen per minuut tik. Je zou kunnen bedenken dat ik dus een column in 1,3 minuten tik. Maar dat is niet zo hoor, ik doe er ongeveer een half uurtje over. Iets bedenken, tikken, nalezen, corrigeren. Het kost allemaal toch wel wat tijd. Maar dat maakt het ook juist leuk. Even een veplicht momentje voor mezelf. De foto van deze week hoort bij de column nr. 38, over de last-minute traktatie van Lyla voor de crèche. Lees je mee?

Een overzicht van week 6:

35. De overtreffende trap van moe is moeder
Vroeger was ik vaak moe. Dan lag ik als 16 jarige een beetje voor pampus op de bank, en dan voelde ik me toch een potje moe. Als ik daar nu aan terug denk dan lach ik me dood. Want hoe kon ik in de vredesnaam moe zijn op die leeftijd. Van wat? Van die paar uurtjes die ik naar school ging op een dag? Of van mijn bijbaantje? Of misschien van het uitgaan?

Nu, zo'n 12 jaar later, weet ik pas wat moe zijn is. Het opzetten en afsluiten van een eigen zaak, twee kindjes en een huishouden runnen, daarvan word je pas moe! En het gekke is, nu ik overdag niet kan slapen, want dat deed ik vroeger dus urenlang, heb ik er ook geen behoefte aan. Liever...

36. De dag dat rokjesdag naar de Filistijnen werd geholpen
Het is zo jammer, zo jammer. Ik schreef er al eerder over. Over rokjesdag. rokjesdag ontstond spontaan, ergens op een van de eerste echt mooie dagen van het jaar. Maar vanaf dit jaar is rokjesdag overleden. Naar de Filistijnen geholpen door de commercie. Ergens, door een onnozele hoge pief in marketingland, is besloten dat het vandaag rokjesdag was. Dat moet wel een man zijn geweest, dat kan niet anders. En we moesten het weten! Trending topic op twitter, te horen in het nieuws, via de reclame van de Hema, het hield maar niet op. En dat was vreemd, wat het was namelijk helemaal geen rokjesdag!

Om te weten of het rokjesdag is, moet je de definitie kennen. Martin Bril, columnist bij de Volkskrant (inmiddels helaas overleden) schrijft in...

37. G-R-O-T-E O-R-E-N
Het is grappig om te merken dat Vinnie zich steeds bewuster wordt van de omgeving. Ik had het eerst niet zo door maar hij luistert sinds kort echt naar de radio. En dat levert hele boeiende conversaties op.

Laatst ging het bij het nieuws over ene meneer Winter. Dat vond mijn kleine man maar vreemd. "Huh, mama!" Riep hij verontwaardigd uit, "ze zeggen winter, maar het sneeuwt niet eens!" En toen we laatst een winkel binnen stapten vertelde hij uitgebreid aan de cassiere 'dat we erg van muziek houden, maar dat het nieuws ook wel erg belangrijk was'.

Ik lach me rot om mijn kleine man, die trouwens sinds hij naar school gaat meerdere malen per dag noemt dat hij nu een hele grote jongen is. "Met hele grote oren", zeg ik er dan als grapje achteraan.

 
38. O, help! Ze moet vandaag trakteren!
Vanwege alle drukte van de afgelopen tijd was ik helemaal vergeten een traktatie te maken voor de crèche van klein Lyla. Ze was dinsdag jarig, en dus was het logisch dat ze op donderdag zou trakteren. Gelukkig had ik wel voor die tijd bedacht dat het handig was om te weten hoeveel kindjes er in haar groep zitten op onze crèche dag, dus ik wist dat ik 15 traktaties moest maken.

Nu moet je weten dat ik niet zo'n ster ben in dat soort dingen. De ideeën zijn vaak leuk, de uitvoering helaas wat minder. Vorig jaar bijvoorbeeld. Toen had ik zo mijn best gedaan op lieveheersbeestjes rondom een doosje rozijntjes, maar uit eindelijk kwam ik met een soort mislukte Barbapapa's op de crèche aan. Of die keer dat Vinnie ging trakteren omdat Lylaatje was geboren. Toen had ik...

39. Bedankt Marco!
Dochters, van Marco Borsato

God wat vond ik dit altijd een zeiknummer. Totdat mijn dochter werd geboren. En opeens snap ik het helemaal. Een zoon hebben is heel bijzonder. Een dochter hebben ook. Het is bijzonder om mijn man in de weer te zien met prinsessenjurken, maillots en haarelastiekjes. Het is bijzonder om te zien hoe meisjesachtig ze kan zijn, maar ook hoe stoer. Het is bijzonder om te zien hoe haar grote broer haar pest, maar ook beschermt. Het is bijzonder, zo'n kleine meid die precies op mij lijkt. Stiekem pink ik een traantje weg. Bedankt voor dit prachtige nummer Marco!

40. Qualititime
Om de dag gaan de kindjes samen in bad. Nu Lylaatje zelf goed kan blijven zitten zonder dat ze om de vijf minuten omvalt is het voor mij peanuts om mijn twee boeven te badderen. Zo snel mogelijk worden beide koppies gewassen en worden twee lijfjes ingezeept en afgespoeld. En daarna? Daarna gaat deze mama er eens makkelijk bij zitten. Want de kids zitten er minstens een half uur in. Aan de ene kant is dat omdat ze er gewoon nooit uit willen, en aan de andere kant vind ik het zonde om een heel bad vol te laten lopen voor maar 10 minuten.

Nadat Vinnie piratenshampoo in zijn haar heeft gehad en Lylaatje ingezeept is met prinsessenshampoo kan ik minstens een kwartier niets anders dan zitten en kletsen met mijn kroost. Ik kan ze namelijk moeilijk...

41. Onderweg naar ergens
Nu het campingseizoen er aan komt, kom ik steeds vaker de reclames van Eurocamp tegen. Wie mij al lang kent weet dat ik zo´n 10 jaar geleden zelf voor Eurocamp heb gewerkt. Een heerlijke tijd, vol grote avonturen. Het begon in Zuid-Nederland, waar mijn ouders me naar een verzamelpunt vol onbekende mensen brachten. Op de een of andere manier heb ik altijd erg de drang om dit soort dingen zelluf te doen (ik verwonder mij dus ook niet over de zelluf-doen-mentaliteit van mijn kindertjes) en hoewel iedereen dus in groepjes was aangekomen, was ik helemaal alleen. We ging om te beginnen een paar dagen naar Engeland waar de nodige werkpapieren werden geregeld. In Engeland werd de groep opgedeeld in drieën. Een groep ging met de bus...

42. Citotoets
Ineens krijg ik een flashback naar 16 jaar geleden. Naar de Citotoets in groep 8 op basisschool 'de Catamaran´. Wat was ik zenuwachtig daarvoor. Man, ik kan de spanning nu nog voelen. Ik was doodsbenauwd dat al mijn vriendinnetjes naar de Havo gingen en dat ik naar het VBO moest. Ik kon immers totaal niet rekenen, dus dat werd een beetje lastig. Op een of andere manier lees ik de getallen vaak andersom dan dat ze op papier staan en dat maakt het rekenen moeilijk. Gelukkig slaagde ik met vlag en wimpel voor de Citotoets en mocht ik samen met mijn vriendinnetjes naar de Havo op het Rölingcollege. Wat was ik opgelucht!

De reden van de flashback was dat ik vanochtend weer een soort van Citotoets aan het maken was. Ik had van te voren een...

De volledige columns bestaan uit ongeveer 300 woorden, wat na 365 dagen een magistraal getal van 109500 woorden is geworden! Nieuwsgierig? Lees dan verder op mijn weblog: www.mamakimm.wordpress.com