Week 3 van 109500 woorden

Week 3 is achter de rug. En ik kan eerlijk zeggen dat het alleen maar leuker word! Vooral door alle lieve, leuke en enthousiaste reacties van iedereen. En als je dan bij de redactievergadering van de krant wordt begroet met: “Hé! Mevrouw Column is binnen!” dan is de missie van de afgelopen 3 weken meer dan geslaagd. De foto van deze week is een bloem uit het project van Marieke Rolloos, die elke dag een bloemetje breit (of haakt eigenlijk) en deze verstopt in Delft. Een typisch gevalletje van wildbreien dus! Op naar week 4. 

Een overzicht van week 3:

15. Dit vind ik dus echt heel stom! 
1. Het woord “Barista”.

2. Mensen die met dit weer buiten op het terras zitten te roken omdat ze niet binnen mogen roken.

3. Dat ik OF een sok met een gat er in heb, OF geen sok.

4. Ouders die niet naar hun kleine kinderen luisteren.

5. Een Smart.

16. Kleine ventjes worden groot
Bijna 4 jaar geleden stond ik voor het eerst met Vinnie bij het consultatiebureau. Vinnie was een heel klein ventje in een veel te grote Maxi-Cosi die nog niet meer deed dan brullen met zijn ogen dicht. Ik was doodnerveus en vond het hele consultatiebureau avontuur maar zo zo.

Woensdag waren we weer op het bureau. We zijn er de afgelopen jaren vaak geweest en kennen inmiddels goed de weg. “Daar kan ik altijd zo lekker spelen hè mam?” Zegt mijn mannetje als ik vertel dat het weer tijd is om te gaan. Dankzij zijn opmerking bedenk ik me direct dat we deze keer maar eens op tijd moeten gaan, zodat hij ook echt even kan spelen.

17. Mama houdt niet van logeren
Vorige week schreef ik een column met de titel “Mama uit logeren”. Het ging over de beddendans die wij geregeld uitvoeren ’s nachts. Maar echt logeren, bij iemand anders, daar houdt deze mama dus absoluut niet van.

Vroeger al niet. Ik heb 1 vriendinnetje waar ik vaak ging logeren. Dat was op zich prima. Ik wist de weg in het gezin en in het huis. Bij mijn opa en oma logeren was ook goed. Want dat was gewoon ongeveer als thuis. Maar verder? Nee, brrr… Ik hield, en hou nog steeds niet, van logeren.

18. Hier word ik heel blij van!
1. Wonen in het Noorden.

2. Warme choco met slagroom van de Coffee Compagnie.

3. Het woord “wildbreien”.

4. Het fenomeen “wildbreien”.

5. Zomerse dagen.

6. Twee kleine aapjes die ’s ochtends bij ons in het grote bed kruipen.

7. Ijskoude Coca Cola in een speciaal Coca Cola glas van de McDonalds.

8. Als FC Groningen, Lycurgus en Donar allemaal in hetzelfde weekend winnen.

9. Dat schoenmaat 37 niet de meest gangbare Nederlandse schoenmaat is voor vrouwen.

10. Mensen die hun brief ondertekenen met “Hartelijke groet”. 

19. (Tortel)duifjes
“Zeg, hotshot, zullen we vanavond samen een hapje eten aan de Grote Markt?” Pieter kijkt verliefd naar zijn vriendinnetje Plien. “Ja, lekker,” antwoordt ze blij. Vijf heerlijke weken zijn ze al samen, de tortelduifjes. Nog nooit voelden ze zich zo goed. Zo zorgenloos. Als of alle problemen leken te verdwijnen als ze samen waren.

Beiden waren al een tijdje uitgevlogen uit het ouderlijk huis. Terwijl Pieter de hele wereld was rond gevlogen, was Plien lekker blijven hangen in de stad die haar zo lief was. Ze vond het heerlijk om ’s ochtends in het zonnetje vanaf het dakterras van de V & D uit te kijken over Groningen. De mensen die voorbij fietsen, de bussen die zich brullend door de stad verplaatsen.

20. Mondje dicht
Ik ga nu iets vertellen wat je absoluut nooit verder mag vertellen. Ik schaam me er vreselijk voor. Dus, mondje dicht, goed?

Ooit, lang geleden, deed ik mee aan Idols. Het was de allereerste van alle Idols edities en ik wist niet zo heel goed wat de bedoeling was. Nu moet je weten dat ik inmiddels doorheb dat ik absoluut niet kan zingen, maar dat ik daar toen nog niet helemaal van was overtuigd.

Het was in Zwolle en ik ging samen met een vriend van mijn zusje die wel echt kon zingen. Vond ik. Het was druk in Zwolle, maar nog niet zo druk als bij latere edities bij Idols. De “echte” jury was niet aanwezig.

21. De avonturen van een assertief ventje
Ik doe mijn uiterste best om mijn kinderen tot nette aardbewonertjes op te voeden. Binnenshuis mag je best wel zeggen dat het “schijtweer is”, maar het is niet helemaal de bedoeling is dat je dat tegen de juf van de crèche zegt. Mevrouwen zijn Mevrouwen, Meneren zijn Meneren en als iemand je laat oversteken bij het zebrapad dan zwaai je even vriendelijk.

Dat niet iedereen meer is ingesteld op kinderen die met twee woorden spreken blijkt als we in een klein speelgoedwinkeltje komen. “Ga maar even wat rond kijken Vin,” zeg ik, wanneer ik op zoek ben naar een leuk kadootje.

De volledige teksten van deze columns zijn te lezen op mijn weblog www.mamakimm.wordpress.com. Elke column bevat ongeveer 300 woorden. Na een jaar heeft dat 109500 woorden opgeleverd! 




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.