Week 5 van 109500 woorden

Week 5 was een week die begon met een dipje, maar daarna gelukkig makkelijk eindigde. Heerlijk om te zien dat het toch elke dag weer lukt om een column te schrijven op mijn weblog. En hoeveel makkelijker is het voor me om dit te doen, dan elke dag een foto te maken. Echt! Deze week kregen we onze 365ste ‘like’ op Facebook, en speciaal daarvoor schreef ik column nr. 32 I like this x 365. De foto van deze week hoort bij column nr. 35 `De overtreffende trap van moe is moeder`. Op de foto nog kinderloos, winkelloos, verantwoordelijkheidsloos en maar wat was ik toch altijd een potje moe! Als ik toen had geweten hoe moe ik nu af en toe kan zijn… 

Een overzicht van week 5:

29. Een beetje zoals ik, en toch allemaal zichzelf
Soms komen mensen zomaar je leven binnenwandelen en horen ze erbij alsof dat altijd al het geval was. Zo heb ik bij de winkel ineens een Vera. Vera is mijn bovenbuurvrouw, en hoewel ze er nog maar een week woont groeten we elkaar nu als alsof we nooit anders hebben gedaan. Ook Nico, mijn nieuwe fietsenmaker, kwam zomaar aanwaaien en is al een echte gouwe ouwe aan het worden. Al hoewel, ik kwam bij Nico aanwaaien natuurlijk. Met mijn kapotte fiets. Maar nu kom ik vaker voor een kop koffie dan voor mijn fiets. 

30. Een heerlijk dagje
Dag 30 van mijn 365dagenproject was een heerlijk dagje. Ik had namelijk een soort van vrije dag aan mezelf gegeven. Dat is het voordeel van eigen baas zijn. Omdat ik door de week pas vanaf 12 uur open ben met de winkel, en ik van 13.00 uur tot 15.00 uur een belangrijke afspraak had staan die ik niet kon verplaatsen besloot ik eerder deze week om vandaag niet open te gaan. En dat was een prima keuze, al zeg ik het zelf.

31. Toen mama nog een held kon zijn
Vroeger was het heel bijzonder als je een kleurplaat kreeg. Meestal moest je het doen met een kleurboek, maar als de kleuterjuf een kleurplaat had gekopieerd, en die kreeg je mee naar huis, dan was dat wel echt een trofee. In die tijd telde je ook nog mee als je vader op het werk een berg kleurplaten kon kopiëren die je dan uit kon delen met je verjaardag. Of nog beter, zomaar!

Tegenwoordig gaat het iets anders. Ik schets even de situatie zoals die vanochtend plaatsvond in onze woonkamer:

“Mama, wij vervelen ons een pletter…” Vinnie valt van ellende bijna van de bank.

32. I like this x 365!
1. 365 autodropjes
2. 365 keer fietsen in de lente
3. 365 eurootjes winnen in een loterij
4. 365 vakantiedagen
5. 365 keer knuffelen met de kindjes
6. 365 dagen uit eten met mijn Hubby
7. 365 euro op een cadeaukaart van H&M
8. 365 mooie oorbellen
9. 365 complimentjes krijgen
10. 365 bolletjes ijs van ijssalon Italini
11. 365 speciale gekleurde coca cola glazen
12. 365 schoenen in een enorme inloopkast 

33. Wat eten we vandaag?
Heb je soms ook het gevoel dat er maar 4 verschillende gerechten op tafel staan die worden afgewisseld? Op de een of andere manier grijp ik bij de boodschappen uit gewoonte altijd naar dezelfde dingen. Of misschien is het wel gemak wegens tijdgebrek. Zo hoef ik er niet over na te denken, de ingredienten liggen namelijk aan onze vaste route door de supermarkt.

Laatst vroeg mijn moeder me om inspiratie voor het avondeten. Ik vertelde haar over onze favoriete preistampot die de kindjes heerlijk vinden. Sindsdien is “onze” stampot ook aan het lijstje bij papa en mama toegevoegd.

34. Thuiskomen in een Villa
Heel soms kom je ergens en zodra je de drempel over stapt voelt het als thuis komen. Die ervaring had ik gisteren bij een kinderdagopvang in Meppel. De pedagogische visie van waar uit wordt gewerkt sluit naadloos aan bij wie ik ben, het interieur “Ikea meets tweedehands met hier en daar een familiepronkstuk” had in mijn eigen huis kunnen staan en het “speelgoed” bestaat, net zoals bij ons thuis o.a. uit lepels, potten en pannen. Het enige grote verschil was de gigantische Villa in vergelijking met ons rijtjeshuis in Beijum. Wow! Wat indrukwekkend!

Ik was in Meppel op een informatieavond over de nog te openen vestiging in Groningen van Villa Petit Paradis. Een droom van een project, wat in Meppel al de nodige vruchten heeft afgeworpen.

35. De overtreffende trap van moe is moeder
Vroeger was ik vaak moe. Dan lag ik als 16 jarige een beetje voor pampus op de bank, en dan voelde ik me toch een potje moe. Als ik daar nu aan terug denk dan lach ik me dood. Want hoe kon ik in de vredesnaam moe zijn op die leeftijd. Van wat? Van die paar uurtjes die ik naar school ging op een dag? Of van mijn bijbaantje? Of misschien van het uitgaan?

Nu, zo’n 12 jaar later, weet ik pas wat moe zijn is. Het opzetten en afsluiten van een eigen zaak, twee kindjes en een huishouden runnen, daarvan word je pas moe! En het gekke is, nu ik overdag niet kan slapen, want dat deed ik vroeger dus urenlang, heb ik er ook geen behoefte aan.

De volledige columns bestaan uit ongeveer 300 woorden. En dat levert na een jaar een aantal van 109500 woorden op! Na 5 weken heb ik er al 10500 op zitten, nog 99000 te gaan! Voor de volledige columns verwijs ik je naar mijn weblog www.mamakimm.wordpress.com.

 Tot volgende week!  




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.