Week 8 van 109500 woorden

In week 8 ben ik aangekomen bij column nr. 50! Je zou zeggen dat het minder moeite kost om een foto te maken (zoals bij mijn vorige, helaas gesneuvelde, project met als onderwerp roze) maar niets is minder waar. Voor mij is het juist makkelijker om een stukkie tekst te typen. Heerlijk! In week 8 kwamen weer allemaal verschillende onderwerpen aan bod. Zo gaat het over mijn grote kleine zoon, studentenliefde en mijn favo programma op de tv. Kortom, weer genoeg te lezen dus in deze marathonweek! De foto bij deze week hoort bij colum nr. 54 over moedertje spelen.

Een overzicht van week 8:

50.Thee zonder koekje

Het heeft even geduurd, maar mijn kindjes zijn nu zo groot dat ze snappen dan snoep lekker is en dat het in de apothekerskast ligt. Ze snappen ook dat koekjes lekker zijn en dat deze in de koektrommel zitten. Eerder kon ik rustig iets uit de kast of uit de trommel pakken zonder dat een van de twee het opmerkte, maar die tijd is helaas echt voorbij.

Vier oortjes staan zo afgesteld dat een geluidje wat gemaakt wordt door het openen van de kast of de trommel onmiddelijk wordt opgemerkt en herkend. Laatst keken druif 1 en druif 2 tv en haalde ik heel zachtjes een koekje voor mezelf uit de koektrommel voor bij de thee. Ik had het nog niet in mijn mond of Lyla kwam polshoogte nemen. “Zeg mama, wat eet jij?” riep Vinnie vanuit…

51. Dat ene ding, weet je wel?
Het heeft even geduurd, maar mijn kindjes zijn nu zo groot dat ze snappen dan snoep lekker is en dat het in de apothekerskast ligt. Ze snappen ook dat koekjes lekker zijn en dat deze in de koektrommel zitten. Eerder kon ik rustig iets uit de kast of uit de trommel pakken zonder dat een van de twee het opmerkte, maar die tijd is helaas echt voorbij.

Vier oortjes staan zo afgesteld dat een geluidje wat gemaakt wordt door het openen van de kast of de trommel onmiddelijk wordt opgemerkt en herkend. Laatst keken druif 1 en druif 2 tv en haalde ik heel zachtjes een koekje voor mezelf uit de koektrommel voor bij de thee. Ik had het nog niet in mijn mond of Lyla kwam polshoogte nemen. “Zeg mama, wat eet jij?” riep Vinnie vanuit…

52. Dit was dit was het nieuws
Ik was ontzettend blij toen ik hoorde dat op zaterdagavond “Dit was het nieuws” weer op tv kwam. Terwijl ik deze column type staan de mannen van dit was het nieuws ook op de achtergrond op. Er zitten nu twee manlijke gasten bij, en dat vind ik altijd leuker dan als er vrouwen aanschuiven. Op de een of andere manier heb ik altijd het idee dat vrouwen zo zenuwachtig worden dat ze grappig moeten zijn, dat het helemaal niet meer grappig is. Ik denk dat vrouwen het allemaal te serieus nemen met de mannen van dit was het nieuws, en dat het daar mis gaat.

Maar nu zitten er dus twee mannen bij. Een van hen is Belg. Hij zit in het team van Thomas Acda. En ik houd van Belgen. Geen idee waarom, maar zodra ik dat zacht aardige taaltje hoor ben ik al om. Ik heb een voorliefde voor onze Belgische voetballer bij FC en denk ook eigenlijk dat ik familie ben van de familie Pfaff. Dat Belgische klinkt toch een stuk aardiger dan dat norse Groningse geknauw van ons hier in het hoge Noorden…

53. Een marathonweek komt ten einde
Een andere keer misschien
dan blijf ik wel even staan
en kunnen dan misschien als het echt moet,
wat over koetjes, kindren en de mannen praten,
nou dag tot ziens, adieu het gaat je goed.

En zo gingen de afgelopen week aan ons voorbij. We renden, holden, haasten en doken ons door de week. Zo weinig tijd en zo veel te doen. Het dieptepunt was dat ik op zaterdagavond om half 10 nog de verjaardagsboodschappen voor Vinnie´s verjaardag stond te doen. Wat een week! En daarom mensen, nu vroeg op bed.

Nou dag tot ziens, adieu het gaat het goed. Tot morgen…

54. Moedertje spelen
Vandaag is mijn grote zoon 4 jaar geworden. Ik kan het bijna niet geloven, maar het is echt zo. Hij is al erg groot, die zoon van mij. En zo slim. In ieder geval, dat vind ik. Maar ja, ik ben ook zijn moeder, dus dat is logisch. “Mama, “vroeg hij vandaag, “hoe zag ik er uit als baby?” Ik moet even zoeken, maar als ik zijn babyalbum tevoorschijn tover begint hij te juichen.

“Kijk Vin,” zeg ik, “dit is een van de eerste foto’s die we van jou hebben gemaakt.” Een lang, dun mannetje staart me ernstig aan vanaf de foto. Een slangetje in zijn neus, een spalk met infuus om zijn armpje. Ik krijg het even te kwaad. Allemaal toeters en bellen aan mijn kleine baby omdat hij 6 weken te vroeg geboren was. Bedenk met dat hij nu al piept als we een pleistertje er af trekken.

Het is een sterk ventje, dat me daar vanaf de foto aan kijkt. De intense blik, die hij daar laat zien, zo’n 3 uur nadat hij was geboren, is hij nooit verloren. Nog steeds kijkt hij mensen soms zo nieuwsgierig aan dat ze er verlegen van…

55. De club van slechte huisvrouwen
Ik hou niet zo van clubjes. Ben beide keren niet naar zwangerschapsgym geweest en ik doe ook in het dagelijks leven niet aan enige vorm van clubjes. Alhoewel? Er is een club waar ik al jaren lid van ben. De club van slechte huisvrouwen.

Ik kan stront jaloers zijn op mensen die “lekker het huis aan de kant maken” in 1 ochtend. Ik kan dat niet. Ik heb er niets mee en alles duurt lang. Als ik een dag met de kids thuis ben is het vaak nog een grotere bende dan als ik full-time aan het werk ben. De bende ligt dan ook niet persé aan de kinderen, maar daar ben ik zelf vaak schuldig aan. Ik doe echt wel mijn best hoor. Ik doe de was, doe boodschappen, kook, maar alles kost zoveel tijd. Bij mij in elk geval. Al zou ik willen, dan zou ik het gewoon niet voor elkaar krijgen om elke dag een doekje over de meubels te halen. Of om elke dag te stofzuigen.

Ik heb mezelf dus maar een aantal hoofdtaken gegeven. Zonder overleg met de rest van het gezin trouwens hoor. Maar de andere dingen gebeuren ook, dus die zal iemand anders wel doen in dit huis. Wat ik doe? Ik doe…

56. Mannen…
Gisteren fietst ik rond een uur of negen ’s avonds richting het centrum. Dat gebeurt niet zo vaak, maar ik moest even een omafiets afleveren. En het was letterlijk een omafiets, want hij behoort toe aan mijn moeder. Mijn moeder haar fiets is roze, met bloemetjes. Niet echt een omafiets om te zien, maar wel een hele mooie.

Ik fietste achter een groep studenten aan. Ze fietsten twee aan twee, en omdat het een hele grote groep was besloot ik er maar achter te blijven hangen. De laatste twee studenten, die dus pal voor me fietsten, waren en jongen en een meisje. Zij, al iets volwassener dan haar leeftijd deed voorkomen, en hij, nog iets minder volwassen dat zijn leeftijd deed voorkomen. Typische studenten dus. Ze deed erg haar best om zijn aandacht te behouden. Vroeg hem allerlei technische dingen over fietsen en auto’s. Niet omdat ze daar nou zo in geïnteresseerd was denk ik, maar vooral omdat ze geïnteresseerd was in….

De volledige columns bevatten gemiddeld 300 woorden en zijn dagelijks te lezen op mijn weblog www.mamakimm.wordpress.com. Je kunt je via die site ook abonneren op mijn columns, zodat je ze elke dag in je mailbox ontvangt.

Tot volgende week!




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.