# 3 Welkom binnen

Naast het bordes stond een rolstoel geparkeerd met een beschermhoes er over.
‘Het is hier niet echt een plek om te overnachten als je in een rolstoel zit,’ zei Beatrijs, ‘Diegene zal het wel alleen voor lange afstanden nodig hebben, net als jouw Harry.’
Gertie’s echtgenoot Harry had artritis. Op sommige dagen was hij goed en kon hij in huis rondlopen. Maar moest hij een boodschap halen dan ging hij met de scootmobiel. Op de slechte dagen verplaatste hij zich met een rolstoel in hun appartement. En die dagen waren er steeds vaker.
Beatrijs’ blik dwaalde af naar de horizon. In de baai lag het helderblauwe zeewater, de zon lichtte de schuimkoppen op.
‘Beatrijs,’ riep Gertie, ‘Hou jij de deur even open?’
Gertie stond in het kleine portaal van het Blair House, dat daarmee vrijwel meteen vol was.
Beatrijs moest haar hele gewicht gebruiken om de portaaldeur tegen te houden, zo strak stond de deurdranger. Op de deurpost hing een envelop met hun naam er op. Gertie trok de envelop er af. In de envelop zaten de sleutels van de voordeur en hun kamer.

De vriendinnen openden de voordeur en hun harten bonsden van opwinding.
De gang was donker, een heel verschil met het heldere licht buiten. Het was compleet stil in huis en het voelde enigszins klam, alsof de nieuwe gasten het stille winterseizoen nog niet hadden verjaagd.




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.