Ben ik als de Hond van Pavlov? – Dag 4

Een echte zondag vandaag. Grauw weer, rustig in de buurt. Ik ging met mijn zoontje op pad naar het theater. Ontzettend gezellig zo samen. Hij is al een keer eerder geweest en ik merk aan hem dat hij met meer zelfvertrouwen het theater binnenwandelt. Dit keer deed hij vrolijk mee. Zijn vertrouwde beer, die hij overal mee naartoe sleept, werd gebruikt in de voorstelling. Ze maakten er een liedje van. Leuk! Hij lachte hardop mee en zei iedere keer: nou ja zeg! Zijn favoriete stopwoorden van de afgelopen tijd.


Maar..

Ik word blij als ik mijn kleintje zo zie lachen en zingen. Wat een openheid en ontspannenheid. Gewoon lekker alles zeggen en doen wat er in je  opkomt. Soms heb ik wel de neiging om mee te doen En daar komt dan een grote MAAR, want kan ik dat wel maken dan? Wat zullen ze wel niet van me denken? Nou ja, dan denken ze toch maar! En toch ben ik zo geconditioneerd (net als de hond van Pavlov) dat ik het niet doe.

 

Bewust

Voordat ik de opleiding tot levenstherapeut begon, was ik me hier wel bewust van, maar dat ik zó geconditioneerd was, had ik niet echt door. Nu ik een aantal intensieve weekenden heb gehad, intervisie, therapie en supervisie volg, vraag ik me regelmatig af: wat vind ik zelf eigenlijk van deze situatie? En wat heb ik geleerd van huis uit?

 

Ik sta

Zo merkte ik dat mijn zoontje tijdens de theatervoorstelling niet meer op zijn eigen stoel wilde zitten. Hij wilde staan. Ik zei: ‘nee joh, ga maar zitten, dan kan je alles goed zien’. Nou ja, niet echt een goed argument, want  hij kon alles goed zien, omdat we op de eerste rij zaten en hij ook nog ging staan. Wat mijn eigenlijke argument was, hield ik voor me. ‘dan hebben de andere mensen geen last van je gedrag en kunnen ze daar ook geen oordeel over hebben ten opzichte van mij. Dat is een vrije moeder, die geeft haar kind geen grenzen’ of zoiets.

 

Luisteren!

Terwijl mijn argument zich aandiende in mijn hoofd voelde ik gelijk mijn eigen conditionering: doe maar zoals iedereen, dan val je niet op en kunnen de mensen niet over je oordelen. Nee! Stop! Dit leer ik mijn kind nu dus ook. Dat hij gewoon moet doen zoals alle kinderen. Netjes op je plaats blijven zitten en luisteren! Geen sprake van. En dat dacht mijn zoontje waarschijnlijk zelf ook, want hij stond gewoon naast me op de trap. Ik keek hem aan en heb hem gewoon gelaten.

 

Ruimte

Mijn wederhelt zou zeggen: ‘Hij luistert niet naar je, omdat je ruimte in je stem hebt!’. Ja, nou daar heeft hij gelijk in. En ik weet nu hoe dat komt: eigenlijk ben ik met heel veel dingen diep in mijn hart niet eens, want waarom moeten we eigenlijk doen zoals iedereen doet? En ja, natuurlijk moet ik er wel op letten dat ik niet teveel ruimte laat in mijn stem, want ook mijn zoontje heeft gezonde grenzen nodig….wel zonder te veel conditionering.

 




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.