Opvoeden, dag 214/365, Mariska

Terwijl de klanken van Claudia de Breij en Waylon van “Ik mis je zo graag” uit de radio galmen dwalen mijn gedachten af naar de twee belangrijkste meisjes uit mijn leven. Mijn twee prachtige dochters die deze maand 10 en 13 jaar oud zijn geworden. Twee loten uit de loterij die ons allebei op exact 10 januari zijn geboren. Een klein wonder, dat niet te plannen valt.

In mijn verhaal over twijfels dat ik gister heb gepost, schreef ik over de twijfel of ik wel een goede moeder zou zijn. Ik denk voor vele vrouwen heel herkenbaar. Voor het vullen van vakken in de supermarkt heb je tegenwoordig al een HAVO-diploma nodig, maar voor het ouderschap worden geen eisen gesteld. Als ouder volg je daarom je intuïtie, dat lukt bij de ene helaas wat beter dan bij de ander.

 

Je wilt je kinderen opvoeden tot evenwichtige persoonlijkheden met een helder besef van normen en waarden. Hoe, dat is niet altijd meteen duidelijk! Daarnaast heeft ieder kind een eigen persoonlijkheid. Communicatie is bij ons de sleutel in het gezin. Van jongs af aan proberen wij open en eerlijk te communiceren. Dat gaat bij het ene onderwerp wat beter dan bij het andere. Als ouders laten wij veel toe, maar met afgebakende kaders en duidelijke regels. Respect en Eerlijkheid is wat we proberen bij te brengen. Behandel mensen zoals je zelf behandeld wenst te worden.

 

De dametjes worden groter evenals sommige discussies in ons huis. De gebruikelijke discussies over het opruimen van de troep en het maken van huiswerk komen natuurlijk ook bij ons voor. Het is niet altijd rooskleurig. Je komt als ouder voor moeilijke beslissingen te staan. Loslaten is er een van. Vertrouwen geven is soms ook best lastig, niet voor de kinderen zelf maar de mensen er om heen, zeker in een tijd dat de wereld verhard.

 

Onze kinderen zijn heel zelfstandig, dat realiseren we ons soms te weinig. De jongste van net 10 jaar oud verlaat ’s ochtends, op de dagen dat wij werken, in haar eentje het ouderlijke huis, doet alle lichten uit, sluit ramen en deuren en fietst in haar eentje naar school. Nooit vergeet ze haar sleutel, nooit vergeet ze haar schooltas of gymspullen. Onze topper!

 

De oudste moet wat verder reizen en is de eerste waarbij de wekker afgaat. Ze pakt haar tas en vertrekt altijd op tijd op de fiets richting de tram. Met een tussentijds overstap op een station en een korte wandeling naar school is zij dit schooljaar nog nooit te laat geweest en heeft geen les gemist. Ze meldt keurig waar ze heen gaat en is altijd op tijd. Onze kanjer!

 

’s Middags zijn ze ook wel eens alleen. Geen moeder die thuis met de thee op ze wacht om je verhaal aan kwijt te kunnen. Lang leve de telefoon om toch even kort bij te kletsen. Ik twijfel daarom wel eens of ik wel een goede moeder ben.

 

Het feit dat ze de hele dag door zingen, dansen, zelf dingen ondernemen en meeleven met anderen bevestigd, dat we als ouders op het goede pad zitten. We volgen ons gevoel, geven liefde en aandacht en maken bovenal veel plezier. De tijd zal leren of we het goed doen, maar vooralsnog hebben we absoluut niets te klagen over onze engeltjes met af en toe een “b” er voor.

Trots en Liefde is wat ik voor ze voel!




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.