177. De Gouden Regelneef

Al een hele lange tijd had ik niet meer aan hem gedacht. En ook heeft hij me in mijn dromen onlangs niet meer achtervolgd. Dat is wel fijn voor mijn nachtrust. Want als ik wel over hem droom, dan jaagt hij altijd op mij als een groot wild dier. Dat gebeurt vooral wanneer ik niet lekker in mijn vel zit en druk ben in mijn hoofd. Dat ik niet meer aan hem dacht en niet meer over hem droomde is dus eigenlijk best een heel goed teken.

Totdat ik vorige week zondag met mijn vriendin Agnes naar Zoeterwoude ging. We zaten een hele tijd samen in de auto en dan heb je het over van alles en nog wat. En zo kwam ook hij ter sprake. Hij. Ooit de liefde van mijn leven. Nooit haalde iemand anders na hem die titel binnen. 

Rick leerde ik kennen in Zwolle. Hij was de drummer van de Band of Glory, waar mijn toenmalige partner en ik grote fans van waren. Kort nadat ik vrijgezel raakte ging ik met een vriend naar één van hun beroemde disco avonden in de Lantaarn in Hellendoorn. Daar raakte ik met Rick aan de praat en startte ons contact. We hadden elkaar in het verleden al wel eens gespot, maar nooit eerder was ons contact zo persoonlijk.

Uiteindelijk duurde onze relatie niet langer dan 3,5 jaar. Een even zo lange tijd heb ik nodig gehad om over hem heen te komen. Mijn liefde voor Rick, maar ook mijn liefdesverdriet om hem, gingen diep. Pas toen ik in 2006 in Zwitserland woonde en helemaal op mezelf was aangewezen, doorliep ik het allerlaatste stukje verwerking om de man die zo verschrikkelijk mijn hart gebroken had. Als een steentje dat knel zit in je schoen, heb ik dat verdriet die jaren met me meegesleept, tot die ene dag boven in de bergen dat ik het knellende steentje uit mijn schoen voelde wegvallen. Pas toen was ik helemaal over Rick heen.

Agnes vroeg mij of ik Rick ooit nog weer gezien had na die tijd. Maar in al die 12 jaren dat wij inmiddels al uit elkaar zijn, hebben we elkaar nooit meer ontmoet. De eerste jaren was ik nog wel wat zenuwachtig als ik door het centrum van Zwolle liep en ook die ene avond dat ik in de kroeg zijn beste vriendin tegenkwam, toen ik met twee vrienden en een vriendin als soort van reünie op stap was in mijn oude woonplaats

Al die tijd heb ik me wel eens afgevraagd hoe het zou zijn om hem weer te zien. De man van wie ik zo inmens veel gehouden heb, de man die zo vreselijk mijn hart gebroken heeft en de man die nooit meer iets van zich liet horen nadat ik bij hem weg ben gegaan omdat hij mij tot twee keer toe bedrogen had.

Tot vandaag.

Dat zul je altijd zien. Vertelde ik vorige week aan Agnes dat ik hem nooit meer had gezien, vandaag zag ik hem ineens lopen. Ik was met mijn moeder in de stad en op de terugweg naar huis liepen we op nog geen 10 meter afstand elkaar voorbij. Ik herkende hem onmiddellijk en mijn hart denk ik ook. Maar er was weinig over van het ideaalbeeld dat ik al die tijd heb gehad. Hij is een stuk ouder geworden. Zijn haar nog steeds geverfd, maar in een onnatuurlijke kleur die niet bij zijn gezicht meer past. Zijn mooie lange manen, zijn een aanzienlijk dunner bosje haar geworden. En de stoere mysterieuze donkere uitkijk die hij vroeger had die mijn hart zo kon kon laten kloppen, heeft plaats gemaakt voor een vermoeide blik. Nergens was meer die knappe prins te herkennen waar ik destijds zo vreselijk verliefd op was.

De vraag hoe het zou zijn om hem weer te zien is nu beantwoord. Ik hoef daar geen fantasiën meer over te hebben. Mijn hart is blij, want het voelt niets meer van de liefde voor hem die zo pijnlijk geëindigd was. Wellicht dat ik nu eindelijk weer zonder reserves open kan staan voor iemand anders, nu ik weet dat hij écht de liefde van mijn leven niet meer is.

 

 




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.