181. Home is where my cats are

Het is niet alleen een mooie zin. Het is mijn wijze van leven. Deze zomer dertien jaar geleden verhuisde ik van mijn laatste huurwoning naar mijn koopflatje in Haren. Destijds had ik niet verwacht dat ik zo lang op dit adres zou blijven wonen, omdat ik ergens de afgelopen jaren wel had gehoopt dat ik mij prins zou tegen komen en bij hem in zijn paleis zou trekken.

Sinds een paar jaren heb ik er vrede mee dat ik alleen ben. Het hele aspect van het hebben van een relatie is voor mij geen must meer. Een van de redenen dat ik het nu helemaal prima vind om alleen te wonen is dat ik nu mijn vier harige lieve huiskamerterroristen heb. Zij bieden mij iedere dag weer de liefde, de genegenheid en het gezelschap die ik nodig heb.

Ik roep altijd heel hard dat mijn katten niet mijn kindjes zijn, maar laten we gewoon eerlijk tegen elkaar zijn. Samen met mijn poezenbeesten vorm ik mijn gezin. Ik ben dan ook heel verzorgend en beschermend naar ze en doe er alles aan om ze gelukkig en gezond te houden. En als dat dan een moment even niet lukt, dan breekt mijn poezenmoeder hart een beetje.

Zo kwakkelt Winnie -letterlijk en figuurlijk de dikste lieverd van het gezelschap- sinds begin van dit jaar met zijn blaas. Meerdere malen ben ik met hem voor gruisproblemen naar mijn dierenarts geweest en om de zoveel weken moest ik zijn plasje laten controleren. Het heeft me alles bij elkaar wel meer dan € 350,- gekost. Niet dat ik dat er niet voor over heb, want voor mijn katten doe ik alles (en mijn moeder heeft als lieve poezenoma ook aan de kosten bijgedragen), maar het is wel een klap met geld.

Uiteindelijk hebben we de blaasproblemen onder controle gekregen en vanaf nu zit Winnie heel streng op dieet. Dit speciale en erg kostbare voer moet hij nu voor altijd eten, om te voorkomen dat hij weer gruis in zijn blaas krijgt. En hij zou er iets vanaf moeten vallen, want het is een echt light dieet.

Toch kon ik niet zien dat Winnie in gewicht afnam en na een tijdje leek hij toch weer wat last van zijn klachten te krijgen. Ik zie dat aan de manier waarop hij zich wast en af en toe uit zijn oogjes kijkt. Noem mij maar het gekke kattenvrouwtje, maar ik kan zien wanneer een van mijn kattenkinderen niet lekker in zijn vel zit.

Ik doe er alles aan om Winnie niet van het voer van de andere katten te laten eten en ook voorkom ik dat de andere drie zijn kostbare voer te pakken krijgen. Hoe was het dan mogelijk dat de symptomen toch weer terug leken te keren. Ik begreep er helemaal niets van. Tot gisteren.

Omdat het supermooi weer was, at ik gister met mijn vriendin Dineke in onze tuin. Zoals gewoonlijk het geval is als wij buiten zijn, dartelen al mijn katten dan om ons heen. Ze liggen lekker lui te zijn, schooien af en toe wat om onze voeten en ravotten met elkaar in het gras. Tot ik ze ineens met z’n allen in een fractie van een seconde naar de flat naast ons zie rennen. Alsof iemand ze geroepen heeft.

Ik vertrouw het niet en loop zachtjes achter ze aan naar achteren. En iets wat ik al een tijd onbewust vermoedde werd me ineens duidelijk. Daar staat een buurvrouw met een lange blonde vlecht ongevraagd mijn katten te voeren met brokken van een heel goedkoop merk. Met twee handen tegelijk verspreid ze het voer voor haar voeten op de grond en mijn katten staan alle vier tevreden om haar heen te knabbelen.

Verschrikt kijkt ze mij aan en ik zie dat ze zich betrapt voelt. Ik kijk terug en heel even weet ik van boosheid niet wat ik moet zeggen. Ik vraag haar vriendelijk doch dringend te stoppen met mijn katten eten te geven. Ze zegt dat ze er geen kwaad mee heeft bedoeld en dat ze vond dat Sjors zo vreselijk dun was en dat Loeder soms zo zielig in de bosjes weggedoken zat. Ik leg haar uit dat mijn katten alles behalve zielig zijn, dat ze bij mij niets te kort komen, dat ik heel erg goed voor ze zorg en dat ze hiermee Winnies gezondheid blijvend in gevaar brengt. Uiteindelijk belooft ze mij dat ze mijn katten geen eten meer zal geven, maar voorlopig ben ik nog niet helemaal gerust. Ik zal mijn poezenbeesten en ook de buurvrouw de komende tijd nauwlettend in de gaten houden en als het moet grijp naar de plantenspuit. Niet om mijn lieverds nat te spuiten, maar wel de buurvrouw zelf.

Home is where my cats are, and home is where they should eat.




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.