183. De Prins op het lege Paard

Soms zijn er van die momenten, dan weet ik zeker dat ik de rest van mijn leven alleen blijf. Dat het geluk met iemand samen niet voor mij is weggelegd en dat ik het geluk met mijzelf moet accepteren.

Maar soms zijn er ook van die momenten en dan begint het te kriebelen in mij en dan ga ik toch weer eens om me heen kijken. Vaak beland ik dan op verkeerde apps zoals Tinder en Badoo, terwijl ik weet dat ik het daar niet eens vinden wil.

Tegen beter weten in heb ik een profiel aangemaakt met een tekst die aan de ene kant grappig is (want ik ben een meid met humor), duidelijk meldt dat ik niet op zoek ben naar een O.N.S. (simpele uitkorting voor one night stand) en met een paar foto’s waar ik natuurlijk op mijn voordeligst op sta.

Hoewel ik best wel kritisch ben, druk ik heus wel eens op het groene hartje (in tegenstelling tot mijn vriendin Beppie die gewoon de liefde van mijn leven naar links heeft weggeswiped) en meestal heb ik dan ook meteen een match.

Op een mooie zaterdagavond die ik met vrienden doorbreng die ik al een tijd niet heb gezien, heb ik weer zo’n match te pakken. Als ik thuis ben, kijk ik nog eens goed naar de meneer zijn profiel. Hij heet Eric en woont in de buurt van 030. Hmmm, daar zit ik dus niet op te wachten. Net als ik mijn iPhone weg wil leggen, stuurt hij: “Wat leuk, we hebben een match.” Pessimistisch als ik soms kan zijn antwoord ik: “Ja klopt, maar ik begrijp niet helemaal waarom jij op mijn radar bent verschenen, want ik woon in 050.” Hij stuurt een lachend smiley en zegt: “Ik hoop niet dat je me op grond van het aantal kilometers ontmatcht, want volgens mij ben jij een hele leuke dame.” (Toegeven, deze Eric heeft mensenkennis.)

We komen er al snel achter hoe deze match heeft ontstaan, ondanks de grote afstand tussen ons. De vrienden waar ik verbleef wonen in Heerenveen en hij was voor zijn werk in Drachten geweest. En volgens Tinder zaten wij dus weldegelijk in elkaars zoekgebied.

Ondanks de afstand, chatten we toch een tijdje en Eric blijkt een hele aardige en goed opgeleide man te zijn (geloof mij, dat zijn er niet zoveel op Tinder.) Zijn Nederlands is uitstekend, zijn interesse is zeer gepast en zijn humor is goed te verteren. Blijft jammer dat ie zo ver weg woont. Maar waar ik allerlei redenen heb om de boot af te houden, bedenkt Eric allerlei mogelijkheden. Zijn enthousiasme alleen al verdient een dikke 10.

En aangezien ik van mijn vriendinnen geen mannen meer mag afwijzen op grond van de verkeerde redenen, besluit ik toch over te gaan tot een ontmoeting in levende lijve. Wanneer ik voor Ster in het westen van het land moet zijn, stel ik voor om op de terugweg een stukje om te rijden. Mijn voorstel wordt enthousiast in ontvangst genomen en dezelfde middag nog zitten we in de zon een kopje thee te drinken.

Eric is echt een hele leuke sympathieke gast. Op papier heeft hij vele eigenschappen die ik aantrekkelijk vind in een man. Echter ontbreekt er bij mij iets essentieels, waar ik niet omheen kan. Ik voel geen enkele aantrekkingskracht. Ik vind hem echt heel erg aardig, maar verder dan een intellectuele klik is er van mijn kant niet.

Hoewel ik meer redenen heb niet nog een keer af te spreken, mag ik Eric van mijn vriendinnen niet meteen na de eerste ontmoeting al afschrijven. Dat heb ik in het verleden al te vaak gedaan. Dus stel ik een tweede keer voor om elkaar te ontmoeten. Eric is in de buurt van Drachten en ik rij die kant op om samen te gaan lunchen. Ik ben er veel te vroeg en werk nog een gedeelte van een offerte uit, als hij ook het terras op stapt waar ik lekker in het zonnetje ben gaan zitten. Ik heb al een cappuccino en hij bestelt er ook een terwijl we de lunchkaart bestuderen.

Ik moet echt eerlijk zijn. En diep van binnen baal ik. Want aan Eric mankeert helemaal niets. Hij is aardig, sociaal, sympathiek, galant, goed verzorgd, intelligent, beschikbaar, heeft een goede baan, is vader van 2 leuke dochters, woont in een huis waar mijn flatje zeker 2 keer in past. En toch is hij niet een man waar ik op val. Hoe lang nog zal ik goede mannen afwijzen en gedoemd zijn om in mijn eentje over te blijven?

Dan heb ik weer even zo’n moment, dan weet ik zeker dat ik de rest van mijn leven alleen blijf. Of zal ik toch eens dat geluk hebben dat het witte paard aan kom galopperen en dat één blik op zijn berijder voldoende is om te weten dat hij het al die jaren waard is geweest om op te wachten…?




0

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

0

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.