Radiostilte

Jeetje mineetje…

 

Een week niet geblogt is een week in een dipje gezeten.

 

En het was een overdrachtelijke dip, eentje van iemand dichtbij.

Ik zag het aankomen, maar wilde het niet zien, veel te druk met gezinssores (lees; lastige puber) en dan niet in de gaten hebben dat broerlief na lange tijd stabiel te zijn geweest, weer afglijdt richting psychose.

 

Schizofrenie is een hele zware, gemene psychiatrische aandoening, waarbij een kleine ontregeling in structuur al voor een enorme chaos kan zorgen.

 

Gelukkig lijkt het met een medicatieverhoging al weer beter te gaan, maar de schrik zit er goed in…

 

Dan toch maar een kleine opsomming van de afgelopen dagen, om “bij” te blijven:

 

Donderdag 02-03

Ik ben begonnen met supplementen en meer groentes eten.

Dus niet dingen weglaten, maar toevoegen.

 

Vrijdag 03-03

Elke dag lees ik een stukje uit het boek van Marjolein Dubbers; over hormoonverstorende factoren.

Als ik dat zo lees, kan het niet anders dan dat de rekening van ziek zijn, veel antibiotica en andere medicatie, plus een levenlang chronische stress, me nu gepresenteerd wordt.

Ik besef me dat er een weg terug is, maar dat het een hele lange zal zijn. Ik blijf positief

 

Zaterdag 4 maart

Ik slaap zo goed, dat ik me verslaap en een kinderfeestje vergeet. Mijn dochter moet op stel en sprong in de kleren naar haar vriendinnetje…

 

Zondag 5 maart

Verjaardag van mijn vader.

Altijd gezellig. Wel met onderbuikgevoel richting broerlief…

 

Maandag 6 maart

Het berichtje van mijn moeder is alarmerend genoeg om te bellen. Ze vertelt dat het helemaal niet goed gaat met mijn broer. Depressief, dwingende stemmen en waanideeen…ik weet inmiddels waar dit toe kan leiden…een crisisopname.

Als er niet op tijd ingegrepen wordt d.m.v. medicatieverhoging, ligt de diepe psychose met destructieve gevolgen op de loer, die binnen enkele dagen de persoon die ik zo lief heb, naar de achtergrond weet te duwen. Waardoor de meest zachtaardige persoon die ik ken, vervolgens steeds verder verdwijnt naar een plek waar niemand echt bij kan komen, omdat de waanzin van de stemmen en hallucinaties normaal communiceren onmogelijk maakt.

Als ik tijdens het eten koken probeer te overzien wat er gebeurt, krijg ik een paniekaanval.

Hartkloppingen, hyperventilatie, angst voor hoe dit uit de hand kan lopen en verdriet over hoe dit in het verleden is gegaan.

Ik laat het gebeuren.

Het is nodig om niet weer in oude patronen te vervallen en deze keer niet de redder in nood uit te gaan hangen. Pure zelfbescherming.

Eindelijk laat ik alle emoties toe die passen bij een situatie als deze. Ventileren is gezond.

Hoewel ik me rot voel, accepteer ik het.

 

Dinsdag 7 maart

Van een afstandje krijg ik mee hoe het gaat bij de psychiater en hoe mijn broer al snel goed reageert op medicatieverhoging.

Ik spreek af dat ik elke week kom koffie drinken op woensdagavond.

Voor mij geen belasting, voor hem een extra activiteit in de week. Goed voor de structuur om zo met met beide benen op de grond te blijven.

 

Woensdag 8 maart.

Ik haal mijn broer op en als ik samen met mijn oudste twee zoons ergens wat ga drinken, zie ik dat het beter gaat.

De capuchon gaat af, een teken dat de stemmen onder controle zijn en geen paranoide gedachten meer, die maken dat hij zich af moet schermen voor de buitenwereld.

Dat lucht mij op.

Ik ben dankbaar voor deze gezelligheid en ga tevreden naar huis.

 

 

 




1

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

1

Dit vind je misschien ook leuk

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.