Te laat 365dagen#dag 39

Nel Benschop,
mijn moeder was gek op haar gedichten…

Dit gedicht sprak mij altijd heel er aan:

Te laat (Nel Benschop)

Ik heb je vaak alleen gelaten
wanneer ik je niet troosten kon;
ik heb zo dikwijls zitten praten
wanneer ik beter zwijgen kon;
ik heb je niet de steun gegeven
die je van mij verwachten kon;
ik leefde zó mijn eigen leven
dat ik je zelfs vergeten kon.
En nu God je heeft weggenomen
omdat Hij je gebruiken kon,
nu wilde ik, dat je wéér kon komen,
dat ik je nog eens zeggen kon
hoe schuldig ik me soms kan voelen
omdat ik niet deed wat ik kon,
omdat ik niet, naar Gods bedoelen
wat van Zijn vreugd verspreiden kon.
Maar wat voorbij is, kan ik niet ontlopen,
hoe vurig ik ook wou, dat ’t kòn;
en daarom blijf ik hierop hopen:
dat Christus deed, wat ik niet kon.




1

Vind je dit een leuk bericht? Geef een hartje!

1

Dit vind je misschien ook leuk

2 reacties

  1. Mathilda Slings zegt

    Amen! Een mooi gedicht! Ik zat nog bij Nel Benschop in de klas, ze was mijn lerares Nederlands en Frans in de 4e van de MULO.

    1. Silverdust zegt

      Wat apart, zou wat voor mijn moeder geweest zijn.
      Zij had heel veel van haar boekjes, haalde daar haar kracht uit

Laat een reactie achter

Wij gebruiken deze gegevens alleen om eventueel te kunnen reageren op je reactie of vraag, niet voor commerciële doeleinden zoals advertenties. De gegevens worden maximaal 6 maanden bewaard. Jouw e-mailadres zal niet gepubliceerd worden.